- BADANIA MIKROSKOPOWE

Jak wiadomo, dwoinki rzeżączki znajdują się w wy­dzielinie z cewki moczowej u mężczyzn, u kobiet w wy­dzielinie szyjki macicy. Znacznie rzadziej pobieramy do badania również wydzielinę ze śluzówki odbytnicy, a u dziewczynek z pochwy. Wydzielinę, przeważnie ropną lub śluzoworopną, po­biera się tzw. uszkiem bakteriologicznym i rozmazuje się na szkiełku podstawowym, po czym — po odpowie­dnim utrwaleniu przez lekkie podgrzanie — zabarwia się preparat (zwykle błękitem metylenowym lub meto­dą Gramma), wysusza i ogląda pod mikroskopem przez obiektyw immersyjny. W przypadkach rzeżączki wido­czne są typowe ciemno zabarwione gonokoki, przeważ­nie ułożone wewnątrzkomórkowo w leukocytach. W przypadkach typowych badanie takie i rozpoznanie jest proste i łatwe. W przypadkach mniej typowych i przewlekłych rozpoznanie tą metodą może być trudne, a nieraz niemożliwe. Niejednokrotnie inne ziarenkowce, a szczególnie inne dwoinki, imitować mogą gonokoki. Rozpoznanie mikroskopowe w przypadkach mniej typo­wych wymaga więc dużego doświadczenia. W razie braku wydzieliny lub przy wydzielinie skąpej uciekamy się nieraz, szczególnie w przypadkach przewlekłych, do tzw. prowokacji. Prowokacja miejsco­wa polega na masażu cewki lub gruczołu krokowego u mężczyzn, zaś ogólna — na wstrzyknięciu szczepionki lub wyjałowionego mleka. U kobiet najlepszą prowoka­cją jest miesiączka i dlatego najskuteczniejsze jest ba­danie bezpośrednio po miesiączce. Dawniej stosowane metody prowokacji miejscowej — przez wpuszczanie do cewki środka drażniącego (np. roztworu lapisu) — lub ogólnej (spożycie alkoholu) są dziś już rzadziej stoso­wane. Obok badań mikroskopowych bezpośrednich sto­suje się w celu wykrycia gonokoków również metody hodowlane.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. sterydy anaboliczne | nawozy sztuczne azotowe
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009