- JAK MOŻNA ZARAZIĆ SIĘ KIŁĄ

Zakażenie kiłą następuje w wyniku wtargnięcia żywych krętków bladych do krwi poprzez nieznacznie nawet uszkodzony naskórek. Warunki takie z reguły powstają w czasie aktu płciowego. Krętki z wykwitów na narzą­dach płciowych osobnika chorego, wskutek mechanicz­nego tarcia, przebijają barierę naskórka i zakażają part­nera płciowego. Miejsce przedostania się krętków do ustroju nazywamy wrotami zakażenia. W miejscu wtarcia krętków po ok. 3 tygodniach powstaje pierwszy ob­jaw kiły. Minimalne uszkodzenie naskórka w czasie aktu płciowego jest więc wystarczające do zakażenia, i z re­guły już pierwszy kontakt z osobnikiem chorym zakaża partnera płciowego. W ten sposób najczęściej, bo w prze­szło 96% przypadków, następuje zakażenie kiłą. Jest to zakażenie drogą płciową, typowe dla choro­by wenerycznej. Istnieje możliwość, występująca nieporównanie rza­dziej (do 4% przypadków), zakażenia pozapłciow e g o. Zakażenie takie może nastąpić przez bezpośred­nie zetknięcie z wykwitem kiłowym, np. przy pocałun­ku, lub przez zetknięcie z przedmiotem wilgotnym za­każonym krętkami (np. ręcznik, szczoteczka do zębów, łyżka itp.) — jest to tzw. zakażenie pośrednie. Warun­kiem takiego zakażenia jest użycie w stosunkowo szybkim czasie przedmiotów zakażonych przez chorego i odpo­wiedni stopień wilgoci i temperatury zbliżonej do tem­peratury ciała. Jak z tego wynika, zachowanie zwy­kłych, powszechnie przyjętych zasad higieny wystar­czająco zapobiega takim zakażeniom. Opisane są rzadkie przypadki zakażeń pozapłciowych w różnych warun­kach. Tak więc można zarazić się u fryzjera nie prze­strzegającego zasad dezynfekcji narzędzi w czasie go­lenia. Znane są przypadki zakażeń u lekarzy dentystów wskutek zetknięcia ze zmianami kiłowymi w jamie ustnej pacjenta, u położnych przy odbieraniu dziecka z kiłą wrodzoną, u anatomopatologów przy wykonywa­niu sekcji itp. Może się również zakazić pozapłciowo biorca krwi w czasie transfuzji, jeśli dawca krwi cho­ruje na kiłę uogólnioną w stanie czynnym. Istniejące przepisy o krwiodawstwie zabezpieczają przeciw takie­mu zakażeniu. Wszystkie te przypadki są rzadkie i należy pamiętać, że regułą są zakażenia drogą płciową. Po przejściu wrót zakażenia krętki przenoszą się dro­gami chłonnymi i żylnymi, i w ciągu doby przedostają się do najbliższych węzłów chłonnych. W tej sytuacji zrozumiałe jest, że zabiegi profilaktyczne wykonane po kontakcie z osobą chorą mogą być skuteczne, jeśli wy­kona się je bezpośrednio po stosunku (np. energiczne obmywanie narządów płciowych wodą z mydłem). Póź­niejsze zabiegi są zwykle nieskuteczne i nie zapobiegają rozwojowi kiły.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. Ginekolog Medichouse | http://www.dopsychologa.pl/ | efferalgan codeine | natropie.pl/promowane/cukrzyca/6243/
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009