- JAK MOŻNA ZARAZIĆ SIĘ RZEŻĄCZKA?

Wydzielina z narządów moczopłciowych zawierająca gonokoki jest bardzo zakaźna dla partnera płciowego. Nawet minimakia ilość wydzieliny rzeżączkowej, która dostanie się na śluzówkę osoby zdrowej, wywołuje u niej objawy rzeżączki. Zakażenie następuje więc z re­guły drogą płciową — przez kontakt bezpośredni. Za­każenie pozapłciowe, pośrednie, jest rzadkie Okres wylęgania trwa zwykle 1—3 dni, rzadziej mo­że ulec przedłużeniu. W czasie stosunku gonokoki do­stają się u mężczyzn pod napletek, a później wędrują do cewki moczowej, u kobiet zaś pierwotnie ulega za­każeniu najczęściej szyjka macicy, a wtórnie dopiero cewka moczowa. Jak już wspomniano, gonokoki w środowisku wilgot­nym mogą utrzymywać się poza ustrojem do 48 godzin, co stwarza teoretycznie możliwości zakażenia pozapłciowego za pośrednictwem zakażonych przedmiotów. Istot­nie zakażenia takie w pewnych warunkach zdarzają się. Dotyczą one przede wszystkim małych dziewczy­nek, rzadziej kobiet, a prawie nigdy mężczyzn. Małe dziewczynki przed okresem pokwitania, ze względu na specjalne warunki miejscowe narządów moczopłciowych (p. niżej), są wybitnie wrażliwe na zakażenie gonokokowe. Używając np. ręczników, bielizny, myjek lub in­nych przedmiotów zakażonych przez osobę chorą lub śpiąc z nią w jednym łóżku mogą ulec zakażeniu pozapłciowemu. Znane są przypadki licznych zakażeń w do­mach dla dzieci, przedszkolach, żłobkach. Zakażenia tą drogą są zawsze wynikiem poważnych zaniedbań pod­stawowych zasad higieny. Niekiedy kobieta chora na rzeżączkę może zakazić no­worodka w chwili porodu. Zakażeniu w tych warun­kach ulegają spojówki oka. Przypadki takie zdarzają się obecnie wyjątkowo, gdyż każdemu noworodkowi zaraz po urodzeniu wykonuje się zabieg profilaktyczny — za­krapia się oczy roztworem lapisu lub penicyliny.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. terapia alkoholowa | katering warszawa | szkła kontaktowe | mikrodermabrazja diamentowa | na nadciśnienie | suplementy diety odchudzanie

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009