Wiemy już, że zakażenie płodu następuje tylko przez przedostanie się zarazka z krwi matki do krwi płodu. Do 3 — 4 miesiąca ciąży nie stwierdza się nigdy zakażenia płodu, nie wytwarza się bowiem do tego czasu łożysko i nie ma żadnego połączenia między krwiobiegiem matki i płodu. Zdarzające się poronienia w 3 — 4 miesiącu u kobiet chorych na kiłę spowodowane są zawsze inną przyczyną, a nie zakażeniem kiłowym. Tak więc dla kiły charakterystyczne są niewczesne i przedwczesne porody, a nie poronienia do 4 miesiąca ciąży. Pierwotnie występują zmiany kiłowe na matczynej części łożyska, przenoszą się na część płodową i tą drogą krętki dostają się do ciała płodu. Jak z tego wynika, istnieje zasadnicza różnica między sposobem zakażenia w kile nabytej i w kile wrodzonej. W pierwszym przypadku, jak pamiętamy, krętki dostają się do ustroju poprzez uszkodzony naskórek, w dalszym rozwoju powstaje objaw pierwotny i kolejno 3 okresy kiły. W kile wrodzonej krętki od razu dostają się do krwi, nie może więc istnieć kiła pierwotna, lecz od samego początku występuje uogólnione zakażenie kiłą. Krętki z prądem krwi dostają się do różnych narządów płodu i tam znajdują dobre warunki rozwoju i rozmnażania, ponieważ płód nie ma jeszcze żadnych mechanizmów obronnych. W ten sposób powstaje kiła płodu. Podział kiły wrodzonej jest odmienny niż kiły nabytej. Odróżniamy tu: 1) kiłę płodu, 2) kiłę wrodzoną wczesną, 3) kiłę wrodzoną późną. Jeśli matka znajduje się w okresie kiły wczesnej uogólnionej, zawsze następuje zakażenie płodu z dalszymi następstwami. Jednakże zakaźność kiły matki dla płodu w miarę czasu zmniejsza się, i chociaż płód może ulec zakażeniu nawet po kilkunastu i więcej latach trwania kiły u matki — możliwości zakażenia maleją i przebieg zakażenia u płodu zmienia się. Zakażenie płodu we wczesnym okresie kiły matki powoduje zawsze poważne zmiany w ciele płodu, kończące się obumarciem lub ciężkimi zmianami kiły wrodzonej typu wczesnego u dziecka donoszonego. W kile utajonej wczesnej matki zmiany płodowe mogą być mniej burzliwe, zaś w kile utajonej lub objawowej późnej często płód może uniknąć zakażenia, a jeśli nawet ulegnie zakażeniu — kiła wrodzona ma przeważnie charakter bezobjawowy, utajony. Należy podkreślić, że nawet w takich przypadkach wystąpić mogą u dziecka w późniejszych latach objawy kiły wrodzonej późnej. Matka z kiłą długotrwającą, która urodzi dziecko zdrowe, nie zakażone, może w następnej ciąży zakazić płód i urodzić dziecko kiłowe. Zakaźność kiły matki dla płodu zmienia się bowiem, a okresowo, może nawet wzrastać wskutek wysiewu krętków. Zdarzenia takie należą jednak do rzadkości. Matka, która ulegnie zakażeniu w ostatnich tygodniach ciąży, może również nierzadko urodzić dziecko zdrowe, ponieważ krętki nie miały jeszcze czasu wywołać zmian w łożysku i przedostać się do krwi płodu. Bywa niekiedy, że w chwili porodu dziecko ulega zakażeniu — wówczas jest to już kiła nabyta o przebiegu znanym z poprzednich rozdziałów.