- KIŁA PÓŹNA

Objawy kiły późnej, tj. III okresu, występują najwcze­śniej w 3 lata od chwili zakażenia; najczęściej występują przed 10 rokiem choroby; mogą jednak pojawić się nawet w kilkanaście i kilkadziesiąt lat od zakażenia. Okres kiły późnej stanowi największe niebezpieczeństwo z pun­ktu widzenia skutków i ciężkich następstw zakażenia ki­łowego dla jednostki, natomiast mniejsze znaczenie ma z punktu widzenia epidemiologicznego. Cechą charakterystyczną kiły późnej jest występowa­nie nielicznych guzów z tendencją do rozpadu i niszcze­nia tkanek, zmian układowych zajmujących układ ner­wowy i układ krążenia oraz zmian w różnych narządach. W kile późnej ulega zmianie odczynowość ustroju. W wykwitach kilowych w tym okresie krętki są bardzo nieliczne, osłabione i bardzo trudno je, wykryć, natomiast odczyn ze strony tkanek jest gwałtowny, głęboki, z ten­dencją do rozpadu i niszczenia tkanek. Mówimy, że jest to wynik przestrojenia alergicznego ustroju. Zakaźność wykwitów kiły późnej jest niewielka. Zmiany w kile późnej, z chwilą kiedy się pojawią, rozwijają się przewle­kle, szerzą się obwodowo i — rzecz znamienna — nie sprawiają bólu ani większych dolegliwości. Ta dyspro­porcja pomiędzy głębokimi i niszczącymi zmianami a do­legliwościami, jakie mogą sprawiać, jest zjawiskiem cha­rakterystycznym dla kiły III okresu. Następstwa kiły późnej zależą od umiejscowienia zmian stopnia zniszcze­nia tkanek i ich znaczenia dla życia i czynności ustroju. Jeśli uprzytomnimy sobie, że wykwity kiły późnej poja­wić się mogą w każdym narządzie i w każdym miejscu organizmu, stanie się zrozumiałe, jak różnorodne objawy mogą one wywoływać. Jak wiadomo, zmiany charakterystyczne dla kiły póź­nej występują po rozmaicie długo trwającym okresie uta­jenia. Jak dochodzi do przejścia okresu utajenia, w któ­rym chory czuje się zdrów i nie wykazuje żadnych uchwytnych zmian, w okres ciężkich zmian rozpadowych prowadzących nieraz do inwalidztwa? Co dzieje się w tym okresie z zarazkiem kiły w organizmie? Sprawa ta nie jest całkowicie wyjaśniona. Wiadomo, że w okresie kiły wczesnej, gdy następuje inwazja krętków, liczne zarazki krążą we krwi i wraz z prądem krwi i limfy mo­gą dostać się do każdego miejsca ustroju. W tym czasie toczy się walka między drobnoustrojem (krętkiem) a or­ganizmem człowieka. Organizm uruchamia różne mecha­nizmy obronne, które niszczą krętki. Nie wszystkie me­chanizmy są nam znane. Są to mechanizmy nieswoiste — działające w każdym przypadku dostania się obcego cia­ła czy obcej substancji do organizmu, oraz mechanizmy swoiste — skierowane specjalnie przeciw krętkom. Swoi­ste mechanizmy odpornościowe polegają przede wszyst­kim na produkowaniu przeciwciał działających szkodli­wie na krętki. Wielu przeciwciał produkowanych przez ustrój dotąd nie znamy, ale przykładem mogą być prze­ciwciała unieruchamiające krętki (tzw. immobilizyny), wykrywane w odczynie Nelsona. W tym czasie również krętki bronią się i stopniowo przystosowują się do nieko­rzystnych warunków środowiska. Wiemy, że pod wpły­wem mechanizmów obronnych ustroju większość kręt­ków ginie — dlatego w miarę trwania zakażenia zmniej­sza się liczba krętków krążących we krwi. Część krętków jednakże, która nie ulegnie zniszczeniu, umiejscawia się w którymś z narządów lub tkanek i staje się niewrażli­wa na działanie ciał obronnych. Krętki te utrzymują się w organizmie w stanie uśpienia, nie rozmnażają się. Mó­wimy, że przybierają formy przetrwalnikowe. Wykrycie ich w tym czasie jest niemożliwe, jedynie badania krwi mogą wykazać istnienie swoistych przeciwciał. Nic jest wyjaśnione, czy krętki w tym okresie utrzymują postać krętka, czy też przybierają inną. W tej formie krętki trwać mogą nieokreślony czas, jak już wspomniano, nie­raz kilkadziesiąt lat. Odpowiada to okresowi kiły utajo­nej późnej. Dopiero pod wpływem różnych — na ogół nieznanych — czynników, zależnych od złożonych zja­wisk odporności organizmu, krętki ponownie stają się żywotne, zaczynają rozmnażać się w miejscu, w którym tkwiły w stanie utajenia. Wówczas to pojawiają się róż­norodne objawy kiły późnej, zależne od umiejscowienia krętków. Reakcja organizmu na to ponowne ożywienie krętków ma wprawdzie charakter miejscowy, ale z powo­du przestrojenia organizmu reaguje on głębokim, gwał­townym odczynem, naciekiem z rozpadem tkanki lub ciężkimi zaburzeniami układowymi w układzie nerwo­wym czy naczyniowosercowym.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. https://kobieta.onet.pl/zdrowie/porady-ekspertow/czy-tampony-sa-szkodliwe/x81fk
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009