- KIŁA WRODZONA WCZESNA

Kiła wrodzona jest zawsze następstwem kiły płodu i po­stać jej zależy od nasilenia zakażenia krętkowego w ży­ciu płodowym. Jak już wiadomo z opisu mechanizmu zakażenia płodu, w kile wrodzonej nie występuje ob­jaw pierwotny, a więc kiła I okresu. Krętki dostające się do krwi wywołują od razu ogólne zakażenie, czyli stan podobny do kiły wtórnej (II okresu) nabytej. Jed­nak różnica jest i tu znaczna, gdyż w kile nabytej w okresie wtórnym organizm już broni się — zaś u pło­du krętki natrafiają na teren zupełnie bezbronny. Różnorodność objawów kiły wrodzonej wczesnej za­leży od ilości krętków, a więc nasilenia zakażenia kiło­wego, oraz od wielu nie zawsze zbadanych czynników. Nie ma tutaj charakterystycznej kolejności występowa­nia objawów — jak w kile nabytej, lecz zmiany np. na skórze i błonach śluzowych mogą mieć charakter zmian wtórnych wczesnych i późnych równocześnie. Zależy to od przebiegu kiły w okresie życia płodowego. Odczyny serologiczne w ciągu pierwszych 3 miesięcy życia nie są miarodajne, gdyż dziecko nie produkuje jeszcze własnych reagin. Odczyny te odpowiadają zwy­kle odczynom matki i jeśli są dodatnie znaczy to, że zostały przeniesione biernie z krwią matki. Zmiany czynne zakaźne w kile wrodzonej występują zwykle w ciągu pierwszych 2 lat życia. Zmiany ogólne i narządów wewnętrznych w kile wrodzonej wczesnej, jak już wspomniano, zależą od posocznicy i różnych uszkodzeń rozwojowych w życiu płodowym. Najczęściej niemowlęta kiłowe są mniejsze i znacznie mniej odpor­ne na różne banalne zakażenia. Wątroba i śledziona jest zwykle wyraźnie powiększona, na brzuchu występuje siatka rozszerzonych naczyń żylnych. Procesem kiłowym zajęte są również inne narządy, jak np. nerki, płuca, trzustka. Węzły chłonne są często powiększone. Zmiany na skórze i błonach śluzowych, chociaż w za­sadzie odpowiadają okresowi kiły wtórnej nabytej, są niekiedy bardzo znamienne dla kiły wrodzonej. Są to różnego typu wysypki kiłowe plamiste, grudkowe i kro­stkowe, przeważnie głębsze i rozleglejsze niż opisane w kile nabytej. Zmiany są zwykle głęboko nacieczone, bardzo często zajmują twarz oraz dłonie i podeszwy, i wykazują odcień miedzianobrunatny. Charakterystycz­ne są rozległe przerosty, grudki i nacieczenia w okolicy otworów naturalnych: jamy ustnej, nosowej, odbytu, na­rządów płciowych, często w okolicy pępka. Bardzo typowe dla kiły wrodzonej wczesnej są osutki pęcherzowe, które występują szczególnie na dłoniach i stopach (pęcherzyca kiłowa). Objawy te mogą wystąpić albo w chwili urodzenia, albo w ciągu kilku tygodni po urodzeniu. Na błonach śluzowych występują m. in. charaktery­styczne zmiany w jamie nosowej w postaci nacieków i obfitej wydzieliny (tzw. sapka kiłowa). Niekiedy unie­możliwia to karmienie dziecka z powodu trudności w od­dychaniu. Jeśli zmiany przejdą na część kostną nosa, na­stępuje zapadnięcie i wytworzenie tzw. nosa siodełkowatego lub inne zniekształcenia (patrz rozdział pt. „Zna­miona kiły wrodzonej"). Niekiedy zmiany skórne nawet już w chwili urodze­nia mają cechy odpowiadające kile późnej nabytej. Są to kilaki i guzy rozpadające się i tworzące głębokie owrzodzenia niszczące tkanki. W układzie nerwowym występuje, jak w kile naby­tej, przede wszystkim zapalenie opon mózgowych. Czę­sto następstwem jego jest wodogłowie. Bardzo charakterystyczne dla kiły wrodzonej wczesnej są zmiany w układzie kostnym. Występuje tu uszkodze­nie chrząstki między nasadą i trzonem kości, które cza­sami prowadzi do oddzielenia się nasady od trzonu. Stan taki nazywamy porażeniem rzekomym. Może również wystąpić zapalenie okostnej na kościach długich i na­stępnie nawarstwienia kostne zniekształcające kończy­nę (np. tzw. golenie szablaste). Znaczna część zmian w układzie kostnym, czy to o charakterze zaburzeń roz­wojowych, czy też wskutek uszkodzeń wywołanych przez krętki w samych kościach pozostawia trwałe zmiany, które później przybierają charakter tzw. znamion kiły wrodzonej. Pewną odrębnością cechują się zmiany zębowe. Wsku­tek uszkodzenia zawiązków zębów występują różne zmiany rozwojowe, niekiedy bardzo charakterystyczne dla kiły wrodzonej (patrz rozdział pt. „Znamiona kiły"). Wszystkie zmiany występujące we wczesnej kile wro­dzonej, jeśli nie doprowadzą do śmierci dziecka, ulegają po kilku tygodniach lub miesiącach zagojeniu, pozosta­wiając najczęściej mniejsze lub większe zmiany trwałe. Po drugim roku życia pozapłodowego nie występują już objawy wczesnej kiły wrodzonej i choroba przechodzi w stan utajenia. Dopiero od 5 roku wzwyż mogą po­jawiać się zmiany charakterystyczne dla kiły wrodzonej późnej.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. chwilwki przez internet chwilwki przez internet | http://kobiecyeden.pl/
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009