Kiła wrodzona jest zawsze następstwem kiły płodu i postać jej zależy od nasilenia zakażenia krętkowego w życiu płodowym. Jak już wiadomo z opisu mechanizmu zakażenia płodu, w kile wrodzonej nie występuje objaw pierwotny, a więc kiła I okresu. Krętki dostające się do krwi wywołują od razu ogólne zakażenie, czyli stan podobny do kiły wtórnej (II okresu) nabytej. Jednak różnica jest i tu znaczna, gdyż w kile nabytej w okresie wtórnym organizm już broni się — zaś u płodu krętki natrafiają na teren zupełnie bezbronny. Różnorodność objawów kiły wrodzonej wczesnej zależy od ilości krętków, a więc nasilenia zakażenia kiłowego, oraz od wielu nie zawsze zbadanych czynników. Nie ma tutaj charakterystycznej kolejności występowania objawów — jak w kile nabytej, lecz zmiany np. na skórze i błonach śluzowych mogą mieć charakter zmian wtórnych wczesnych i późnych równocześnie. Zależy to od przebiegu kiły w okresie życia płodowego. Odczyny serologiczne w ciągu pierwszych 3 miesięcy życia nie są miarodajne, gdyż dziecko nie produkuje jeszcze własnych reagin. Odczyny te odpowiadają zwykle odczynom matki i jeśli są dodatnie znaczy to, że zostały przeniesione biernie z krwią matki. Zmiany czynne zakaźne w kile wrodzonej występują zwykle w ciągu pierwszych 2 lat życia. Zmiany ogólne i narządów wewnętrznych w kile wrodzonej wczesnej, jak już wspomniano, zależą od posocznicy i różnych uszkodzeń rozwojowych w życiu płodowym. Najczęściej niemowlęta kiłowe są mniejsze i znacznie mniej odporne na różne banalne zakażenia. Wątroba i śledziona jest zwykle wyraźnie powiększona, na brzuchu występuje siatka rozszerzonych naczyń żylnych. Procesem kiłowym zajęte są również inne narządy, jak np. nerki, płuca, trzustka. Węzły chłonne są często powiększone. Zmiany na skórze i błonach śluzowych, chociaż w zasadzie odpowiadają okresowi kiły wtórnej nabytej, są niekiedy bardzo znamienne dla kiły wrodzonej. Są to różnego typu wysypki kiłowe plamiste, grudkowe i krostkowe, przeważnie głębsze i rozleglejsze niż opisane w kile nabytej. Zmiany są zwykle głęboko nacieczone, bardzo często zajmują twarz oraz dłonie i podeszwy, i wykazują odcień miedzianobrunatny. Charakterystyczne są rozległe przerosty, grudki i nacieczenia w okolicy otworów naturalnych: jamy ustnej, nosowej, odbytu, narządów płciowych, często w okolicy pępka. Bardzo typowe dla kiły wrodzonej wczesnej są osutki pęcherzowe, które występują szczególnie na dłoniach i stopach (pęcherzyca kiłowa). Objawy te mogą wystąpić albo w chwili urodzenia, albo w ciągu kilku tygodni po urodzeniu. Na błonach śluzowych występują m. in. charakterystyczne zmiany w jamie nosowej w postaci nacieków i obfitej wydzieliny (tzw. sapka kiłowa). Niekiedy uniemożliwia to karmienie dziecka z powodu trudności w oddychaniu. Jeśli zmiany przejdą na część kostną nosa, następuje zapadnięcie i wytworzenie tzw. nosa siodełkowatego lub inne zniekształcenia (patrz rozdział pt. „Znamiona kiły wrodzonej"). Niekiedy zmiany skórne nawet już w chwili urodzenia mają cechy odpowiadające kile późnej nabytej. Są to kilaki i guzy rozpadające się i tworzące głębokie owrzodzenia niszczące tkanki. W układzie nerwowym występuje, jak w kile nabytej, przede wszystkim zapalenie opon mózgowych. Często następstwem jego jest wodogłowie. Bardzo charakterystyczne dla kiły wrodzonej wczesnej są zmiany w układzie kostnym. Występuje tu uszkodzenie chrząstki między nasadą i trzonem kości, które czasami prowadzi do oddzielenia się nasady od trzonu. Stan taki nazywamy porażeniem rzekomym. Może również wystąpić zapalenie okostnej na kościach długich i następnie nawarstwienia kostne zniekształcające kończynę (np. tzw. golenie szablaste). Znaczna część zmian w układzie kostnym, czy to o charakterze zaburzeń rozwojowych, czy też wskutek uszkodzeń wywołanych przez krętki w samych kościach pozostawia trwałe zmiany, które później przybierają charakter tzw. znamion kiły wrodzonej. Pewną odrębnością cechują się zmiany zębowe. Wskutek uszkodzenia zawiązków zębów występują różne zmiany rozwojowe, niekiedy bardzo charakterystyczne dla kiły wrodzonej (patrz rozdział pt. „Znamiona kiły"). Wszystkie zmiany występujące we wczesnej kile wrodzonej, jeśli nie doprowadzą do śmierci dziecka, ulegają po kilku tygodniach lub miesiącach zagojeniu, pozostawiając najczęściej mniejsze lub większe zmiany trwałe. Po drugim roku życia pozapłodowego nie występują już objawy wczesnej kiły wrodzonej i choroba przechodzi w stan utajenia. Dopiero od 5 roku wzwyż mogą pojawiać się zmiany charakterystyczne dla kiły wrodzonej późnej.