- KIŁA WRODZONA

Kiła wrodzona występuje wskutek zakażenia płodu w łonie matki w okresie ciąży. Według dawnych poglą­dów kiła mogła przenosić się dziedzicznie z poprzednich pokoleń — nawet zdrowa matka mogła urodzić dziecko obarczone kiłą. Dziś poglądy te są odrzucone całkowi­cie, a pojęcie „kiła dziedziczna" nie istnieje. Kiłę prze­nieść może na dziecko tylko chora matka, zakażając płód przez łożysko. Tak więc urodzenie dziecka z kiłą jest zawsze pewnym dowodem istnienia czynnej kiły u matki. Obraz i postać kiły wrodzonej zależy od wielu czynników, jak czas trwania kiły u matki i jej objawy, okres ciąży, w którym nastąpiło zakażenie płodu lub ilość i żywotność krętków w okresie zakaźnym. W zależności od roli tych czynników, w różnych przypadkacn kobieta może dziecka nie donosić, a płód może obumrzeć w łonie matki — następuje wówczas przedwczesny lub niewczesny poród martwego płodu kiłowego; może uro­dzić dziecko donoszone z rozmaicie nasilonymi objawa­mi kiły wrodzonej; może urodzić dziecko pozornie zdro­we, bez objawów, lecz z kiłą utajoną. W przypadku długotrwałego zakażenia u matki z kiłą utajoną istnieje możliwość, nawet po wielu latach, urodzenia dziecka zdrowego. Ten przebieg porodów kobiety zakażonej kiłą nie leczonej jest bardzo charakterystyczny i typowy: po­czątkowo rodzą się niedonoszone płody martwe, później donoszone dzieci z objawami kiły, czasem niezdolne do życia, dalej dzieci z kiłą utajoną i wreszcie możliwość urodzenia dziecka wolnego od kiły wrodzonej. Jest to tzw. prawo Kassowitza. Kiła wrodzona w warunkach obecnego postępu wie­dzy nie powinna już istnieć. Stanowi ona poważny pro­blem społeczny, gdyż ciężkie uszkodzenia w okresie życia płodowego lub w pierwszym okresie życia pozaplodowego mogą być trwale, nieodwracalne i powodować ciężkie kalectwo, niedorozwój fizyczny i umysłowy lub ciężkie inwalidztwo.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. Olejek pichtowy | ubezpieczenie Generali OC | fizjoterapia Łódź | zaburzenia odżywiania | Gabinet stomatologiczny Wrocław | Porównaj najlepsze i tanie kredyty mieszkaniowe hipoteczne | Super Amino 4800

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009