- KIŁA WTÓRNA

Czas trwania kiły wtórnej, tj. wczesnej kiły II okresu, która, jak wiadomo, rozpoczyna się w 9 tygodniu zakaże­nia wysiewem pierwszej osutki (wysypki) kiłowej, nie jest tak ściśle określony jak kiły pierwotnej. Wynosi on około 1—3 lat i charakteryzuje się następującymi cecha­mi: okresowe występowanie charakterystycznych osutek; coraz dłuższe okresy utajenia pomiędzy wysiewami osutek; utrzymujące się stale dodatnie odczyny serologicz­ne we krwi; na ogół dobry stan ogólny chorych; duża zakaźność dla partnerów, płodu, a nieraz dla otoczenia. Osutki kiłowe, które powstają na skórze i błonach ślu­zowych (np. w obrębie jamy ustnej i narządów płcio­wych), są wynikiem zatorów krętków krążących we krwi. Pierwsze osutki są zwykle gęsto rozsiane na całym ciele i mają charakter powierzchowny, przeważnie plamisty (osutki wczesne). W miarę trwania zakażenia ulega zmia­nie odczynowość organizmu. Początkowo osutki są gę­ste i zawierają liczne krętki. W następnych nawrotach stają się one coraz rzadsze, wykwitów jest mniej, są bar­dziej skupione, zawierają mniej zarazków, lecz od­czyn tkankowy jest głębszy, ma charakter grudek i krost różnego typu (osutki nawrotowe). Osutki te nie spra­wiają na ogół żadnych dolegliwości, goją się samoistnie po kilku tygodniach, nie pozostawiając zwykle żadnych zmian lub tylko przemijające ślady. Odstępy czasu po­między poszczególnymi wysiewami — a więc okresy uta­jenia — są coraz dłuższe, trwają po kilka miesięcy, a nie­raz dłużej. W tym czasie chorzy nie wykazują żadnych zmian, czują się dobrze, jedynie we krwi utrzymują się stale reaginy na wysokim poziomie (wybitnie dodatnie odczyny serologiczne). Zakaźność jest wtedy wysoka.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. stomatolog kraków | odżywki na masę | rewal kwatery | tena

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009