- METODY ZWALCZANIA CHORÓB WENERYCZNYCH W EUROPIE WSPÓŁCZESNEJ

Po ostatniej wojnie w wielu krajach Europy zmieniło się podejście do walki z chorobami wenerycznymi. Zastoso­wano metody nowoczesne, oparte o szeroko pojętą pro­filaktykę. We Francji zaobserwowano ogromny wzrost zachoro­walności na choroby weneryczne w latach 1941—42. W r. 1939 wydano dekret o zapobieganiu chorobom we­nerycznym, w którym wprowadzono po raz pierwszy przymusowe i bezpłatne leczenie oraz obowiązek zgłasza­nia choroby przez lekarza. Ponadto wydano szereg ustaw o zwalczaniu prostytucji, m. in. w r. 1946 zamknięto i zlikwidowano domy publiczne, a prostytutki poddano nadzorowi sanitarnemu. Prostytutki w razie zachorowa­nia są przymusowo hospitalizowane. Wprowadzono obo­wiązkowe badania ciężarnych i badania przedślubne. Na­leży jednak podkreślić, że ustawy te i zarządzenia w wa­runkach francuskiej służby zdrowia, bazującej wciąż na prywatnych gabinetach lekarskich, mogły być realizowa­ne tylko w ograniczonym zakresie. W Anglii również unowocześniono walkę z chorobami wenerycznymi. Do czasów wojny państwo praktycznie nie ingerowało w dziedzinę chorób wenerycznych, ogra­niczając się tylko do prowadzenia oświaty sanitarnej i gromadzenia danych statystycznych. Nie miały one je­dnak dużej wartości, biorąc pod uwagę, że nie było obo­wiązkowego zgłaszania ani przymusu leczenia, nie istnia­ło wykrywanie źródeł zakażenia i właściwie choroba we­neryczna była traktowana jako sprawa czysto osobista. Gwałtowny wzrost chorób wenerycznych w Anglii w latach 1939—1943 spowodował zmianę podejścia pań­stwa i wprowadzenie pewnych elementów społecznej walki z kiłą i rzeżączka. Wprowadzono np. obowiązkowe badanie serologiczne kobiet ciężarnych, chorych przyję­tych do szpitala i pracowników niektórych zawodów. Nie wprowadzono jednak obowiązku zgłaszania choroby we­nerycznej, wskutek czego możliwości realizacji istnieją­cej zasady wykrywania źródeł zakażenia były ograni­czone. W Niemczech w czasie wojny również wystąpił gwał­towny wzrost chorób wenerycznych. W NRF wprowa­dzono przymus zgłaszania przypadków i przymus lecze­nia. W ramach działalności służby zdrowia prowadzi się wykrywanie źródeł zakażenia i kontaktów. W NRD wprowadzono wszystkie nowoczesne zasady walki z cho­robami wenerycznymi, w znacznej mierze oparte na do­świadczeniach Polski. W Belgii obowiązują pewne no­woczesne zasady zwalczania chorób wenerycznych, jak udostępnienie leczenia, wprowadzenie instytucji pielęgniarek społecznych. Państwo prowadzi szeroką akcję oświatowosanitarną. W Czechosłowacji wprowadzono akcję zwalczania chorób wenerycznych na wzór Polski. Nowoczesne systemy zwalczania wprowadzono również w innych krajach demokracji ludowych.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. szisza fajka wodna | Producent kalendarzy najwięcej zamówień ma pod koniec roku. | antalya turcja | wynajmę mieszkanie | Gabinet masażu Masażmed -kręgarze szczecin | Dzierżawa kserokopiarek | DAA 1000

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009