- NIEDOSTATECZNY ZAKRES WYCHOWANIA SEKSUALNEGO MŁODZIEŻY

Obserwowany wzrost świeżych zakażeń chorobami we­nerycznymi dotyczył wszystkich grup wieku, jednak szczegółowe analizy wykazały, że w grupie wieku 15— 19 lat wskaźnik wzrostu jest wyższy. Np. wskaźnik wzrostu kiły w Polsce w I kwartale 1965 r. wynosił 1,34, lecz w grupie młodocianych (15 —19 lat) wyno­sił 1,91. Zjawisko to obserwuje się w całej niemal Europie. Istnieją dwie przyczyny, na podstawie danych Świato­wej Organizacji Zdrowia, które wpływają na stosunko­wo większy wzrost zachorowalności w grupie młodocia­nych: 1) wcześniejsze dojrzewanie płciowe i wcześniejsze rozpoczynanie życia seksualnego, 2) niedostateczny po­ziom i zakres wychowania seksualnego młodzieży. Czynnik pierwszy, niezależny od jakichkolwiek wysił­ków organizacyjnych, związany jest z pewnymi przemia­nami biologicznymi, systemem odżywiania i w pewnym stopniu — ewolucją obyczajów. W przeciwieństwie do te­go, sprawa wychowania seksualnego młodzieży leży jak najbardziej w zasięgu wysiłków organizacyjnych społe­czeństwa. Odpowiednie przygotowanie młodzieży do życia seksualnego powinno być w szerszym zakresie przedmiotem nauczania w szkołach. Nie ulega wątpliwości, że za­niedbanie tego kierunku wychowania ma niekorzystny wpływ na epidemiologię chorób wenerycznych ściśle związanych z życiem płciowym (patrz rozdział pt. „Wy­chowanie seksualne").

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym.
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009