- OGÓLNE ZASADY WSPÓŁCZESNEJ WALKI Z CHOROBAMI WENERYCZNYMI

Pamiętamy z historii zwalczania chorób wenerycznych, że od zarania dziejów stosowano najróżnorodniejsze me­tody w sposób dorywczy, chaotyczny, przeważnie mało skuteczny. Główną przeszkodą w zwalczaniu chorób we­nerycznych był niedostateczny poziom wiedzy o ich przyczynach i warunkach szerzenia się. Dziś sytuacja zmieniła się całkowicie. Ogromne postę­py nauk medycznych doprowadziły do wielkich sukcesów w rozpoznawaniu, leczeniu i zapobieganiu chorobom wenerycznym, poznano dokładnie ich przyczyny i wa­runki rozprzestrzeniania się. Badania statystyczne, epi­demiologiczne i socjologiczne, oparte na podstawach naukowych, wykryły wszystkie albo prawie wszystkie czynniki wpływające bezpośrednio albo pośrednio na epidemiologię chorób wenerycznych. Na tej podstawie wypracowane zostały współczesne zasady walki z cho­robami wenerycznymi. Zostały one sformułowane dopie­ro w r. 1963 na Sympozjum Międzynarodowej Ligi Prze­ciwwenerycznej w Sztokholmie. Należy stwierdzić, że niemal w pełnym zakresie zostały one zrealizowane w Polsce, w r. 1948, a więc o 15 lat wcześniej. Punktem wyjścia dla sformułowania tych zasad była przytoczona już uprzednio sytuacja epidemiologiczna chorób wene­rycznych w Europie. Przepisy prawne muszą uwzględniać podstawowe zasady społecznego zapobiegania i zawierać prawa i obo­wiązki obywateli w zakresie zabezpieczenia ich przed chorobami wenerycznymi lub ich następstwami. Leczenie chorób wenerycznych powinno być bez­płatne i dostępne dla wszystkich. Każdy przypadek choroby wenerycznej powinien być rejestrowany w odpowiedniej placówce leczniczozapobiegawcze j. Leczenie każdego chorego na chorobę weneryczną powinno być obewiązkowe dla pacjentów i placówki leczniczozapobiegawczej. 5. Chorzy przerywający leczenie w okresie zaraźli wym winni być przymusowo doprowadzani do leczenia. 6. W każdym przypadku choroby wenerycznej winien być przeprowadzony szczegółowy wywiad epidemiolo giczny, a ujawnione kontakty i źródła zakażenia spraw dzone i wykryci chorzy poddani leczeniu. 7. W środowiskach specjalnie narażonych na zakażenia chorobami wenerycznymi powinny być prowadzone badania masowe lub grupowe. Przed zawarciem związku małżeńskiego kandydaci winni być zbadani w kierunku chorób wenerycznych (badania przedślubne). Wszystkie kobiety ciężarne winny być w okresie ciąży zbadane na serologiczne odczyny kiłowe. Kandydaci na krwiodawców winni być poddani badaniom serologicznym w kierunku kiły. W nauczaniu studentów medycyny powinna być uwzględniana nie tylko problematyka kliniczna chorób wenerycznych, ale również szeroki zakres problemów profilaktyki i społecznego zwalczania, wraz z ćwiczenia­mi i obowiązkowym stażem w placówkach leczniczoza­pobiegawczych. Winna być prowadzona na szeroką skalę działal­ność oświatowosanitarna i wychowawczoinformacyjna, z wykorzystaniem prasy, radia i telewizji. Jak wiemy, przytoczone wyżej postulaty, oprócz ba­dań przedślubnych, które mają u nas charakter dobro­wolny, a nie przymusowy, zostały w Polsce w pełnym zakresie uwzględnione jeszcze w r. 1948, w akcji zwal­czania chorób wenerycznych. Istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że realizacja wszystkich przytoczonych zasad i stała troska o ich utrzymanie pozwoli na całkowite opanowanie nie­bezpieczeństwa chorób wenerycznych.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. kosze świąteczne | bioptron lampa | klinika stomatologiczna warszawa | Częstą chorobą jest grypa u dziecka, zadbaj więc o jego zdrowie. | apteka internetowa | medycyna estetyczna kraków | ebook

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009