- OGÓLNY PRZEBIEG I CHARAKTERYSTYKA ZAKAŻENIA RZEŻĄCZKA

Zakażenie rzeżączka następuje przede wszystkim w czasie stosunku płciowego. Wydzielina śluzówki na­rządów płciowych osoby chorej zawierająca zarazki do­staje się na śluzówkę partnera lub partnerki. Po krót­kim — trwającym 24—48 godzin — okresie wylęgania występują u zakażonego osobnika pierwsze objawy w postaci ropnej wydzieliny. U mężczyzn najczęściej zajęta jest przednia część cewki moczowej, u kobiet — cewka moczowa i szyjka macicy. Objawom wycieku ro­pnego towarzyszy zwykle pieczenie, nieznaczny ból lub kłucie, szczególnie przy oddawaniu moczu. Ten okres choroby nazywamy ostrą rzeżączka i bez leczenia trwa on zwykle kilka tygodni. Stopniowo ostre objawy mi­jają, lecz zakażenie wędruje dalej i zajmuje wyżej po­łożone odcinki narządu moczopłciowego. Wydzielina staje się mniej obfita, dolegliwości coraz mniejsze lub znikają całkowicie. Po rozmaicie długim okresie czasu wydzielina może zniknąć całkowicie lub pojawiać się tylko okresowo. Jest to okres rzeżączki przewlekłej. Po pewnym, nieokreślonym czasie wystąpić mogą powikła­nia w postaci stanu zapalnego najądrzy i nasieniowodów u mężczyzn, zaś przydatków macicy (jajników, ja­jowodów, przymacicza) u kobiet. Dalszy przebieg choro­by może doprowadzić do przewlekłych stanów zapal­nych, których wysiłkiem jest zarośnięcie nasieniowodówlub jajowodów i — w wyniku — trwała bezpłod­ność. Zarówno w okresie rzeżączki ostrej, jak i przewlekłej utrzymuje się wysoka zakaźność dla partnerów płciowych. W przypadkach niepomyślnego przebiegu zaniedbanej rzeżączki mogą wystąpić pewne objawy ogólne, w po­staci np. rzeżączkowego zapalenia stawów. Powikłania takie dzisiaj spotykane są niezmiernie rzadko dzięki ogromnym postępom w leczeniu rzeżączki. Postacią rzeżączki o ogromnej doniosłości epidemiolo­gicznej, zdarzającą się jednak nieczęsto, jest tzw. rze­żączką utajona. Dotyczy ona prawie wyłącznie kobiet i polega na braku wszelkich objawów klinicznych, uje­mnych wynikach badań dodatkowych — przy istnieniu możliwości zakażenia partnerów. W' tych przypadkach chodzi o istniejące utajone ogniska gonokoków, które pod wpływem różnych czynników okresowo ulegają uaktywnieniu. Zakażenie rzeżączką spojówek noworodków w czasie porodu przez zakażoną matkę zdarzające się dawniej dość często, obecnie — dzięki wprowadzeniu obowiąz­kowych zabiegów zapobiegawczych — należy do wyjąt­ków. Następstwem takich zakażeń było dawniej trwałe uszkodzenie oczu — aż do ślepoty. Tak więc, pomimo względnie łagodnego przebiegu, następstwa rzeżączki mogą być bardzo poważne, co pod­kreśla jej duże społeczne znaczenie. Do najpoważniej­szych następstw rzeżączki należy trwała bezpłodność u kobiet, rzadziej u mężczyzn.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. http://dzieciowo.pl/2013/02/johnsons-baby-oliwka-w-zelu-warto.html | olej-kukurydziany.pl | ipl warszawa yonelle.pl/zabiegi/oferta/medycyna-estetyczna/urzadzenia-i-technologie/ipl
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009