- OGÓLNY PRZEBIEG KIŁY

Kiła jest chorobą zakaźną atakującą cały ustrój, o prze­biegu przewlekłym, wieloletnim, nawrotowym. Cechą charakterystyczną przebiegu kiły jest występowanie na przemian różnych objawów i okresów bezobjawowych, czyli utajenia, oraz występowanie późnych zmian nawet po wielu latach od zakażenia. Cały przebieg kiły dzieli­my na kiłę wczesną i późną. Od chwili zakażenia, tzn. od chwili kontaktu zakaża­jącego osobnika zdrowego z osobnikiem chorym, pierw­sze dostrzegalne objawy choroby pojawiają się po 3 ty­godniach: w miejscu wtargnięcia krętków występuje wówczas kiłowy objaw pierwotny. Jest to początek kiły wczesnej pierwszego okresu, tzw. ki­ły pierwotnej. Okres pierwszych 3 tygodni od zakaże­nia, kiedy osobnik zakażony nie wykazuje żadnych objowów choroby, nazywamy okresem wylęgania. W dal­szym przebiegu powiększają się najbliższe węzły (gru­czoły) chłonne i cały ten zespół objawów utrzymuje się w ciągu wielu tygodni, po czym goi się samoistnie. Po dalszych 3 tygodniach, a więc po 6 tygodniach od za­każenia, za pomocą odczynów serologicznych można wy­kryć we krwi pewne przeciwciała (tzw. reaginy). Dodat­nie odczyny serologiczne, których przykładem jest od­czyn Wassermanna, utrzymują się od tej chwili stale we krwi. Okres do pojawienia się dodatnich odczynów serologicznych nazywamy okresem kiły pierwotnej surowiczoujemnej, a po wystąpieniu odczynów — okresem kiły pierwotnej surowiczododatniej. Po następnych 3 ty­godniach, a więc po 9 tygodniach od zakażenia, pojawia się na skórze pierwsza osutka (wysypka), najczęściej po­czątkowo plamista. Wystąpienie wysypki kiłowej stano­wi zakończenie pierwszego i początek drugiego okresu kiły (kiły wtórnej). Tak więc kiła I okresu trwa ok. 9 tygodni. Drugi okres kiły (kiły wtórnej) trwa od 1 ro­ku do 3 lat. Cechą charakterystyczną tego okresu jest występowanie osutek (wysypek) na skórze i błonach śluzowych wskutek zatorów krętków krążących we krwi chorego. Osutki te nie sprawiają na ogół dolegliwości, goją się po pewnym czasie samoistnie, po czym po okre­sie bezobjawowym występują nawroty. Znamienne jest, że osutki początkowo są gęste, rozsiane — ten okres na­zywamy okresem kiły wtórnej wczesnej — później sta­ją się coraz mniej obfite, bardziej umiejscowione, zaś zmiany w skórze stają się głębsze, wyraźniejsze. Ten okres nazywamy okresem kiły wtórnej nawrotowej. W miarę trwania zakażenia liczba krętków w organizmie zmniejsza się — dzięki działaniu własnych sił odpor­nościowych, lecz reakcje tkanki stają się coraz silniej­sze. Tłumaczymy to przestrojeniem alergicznym ustro­ju: mniej krętków — silniejszy odczyn. Osutki występują w nieregularnych odstępach czasu, lecz coraz rzadziej. Okresy utajenia trwają nieraz po kilka miesięcy i wtedy jedynie badanie krwi może wy­kazać dodatnie odczyny serologiczne (np. Wasserman­na). Okresy te nazywamy kiłą utajoną wczesną. W okre­sie kiły wtórnej zarówno w czasie występowania obja­wów na skórze, jak i w czasie utajenia chorzy nie od­czuwają na ogół żadnych dolegliwości, niekiedy tylko skarżą się na bóle głowy i ogólne rozbicie. Badania spe­cjalne mogą często wykazać zmiany w płynie mózgowordzeniowym, świadczące o bezobjawowym zapaleniu opon mózgowych. Czas trwania kiły II okresu nie jest ściśle określony, nie przekracza on zwykle 1 roku, rzadziej 2—3 lat. Po upływie tego czasu nie występują już wczesne, zakaźne objawy kiły. Choroba przechodzi z okresu kiły wczesnej w okres kiły późnej. Kiła późna albo kiła III okresu zaczyna się zwykle rozmaicie długim okresem utajenia. Okres ten nazywamy kiłą utajoną późną. Zarazki kiły w tym czasie umiejscawiają się w różnych narządach i prze­bywają tam w stanie jakby uśpienia, nie wywołując żadnych objawów. Stan taki trwać może kilka, kilka­naście, a nawet kilkadziesiąt lat. Dopiero pod wpływem różnych, nieraz nieznanych czynników, zależnych od stanu ogólnej odporności organizmu, pojawić się mogą charakterystyczne objawy kiły późnej. Są to zwykle guzy (kilaki) w różnych narządach ze skłonnością do rozpadu lub ciężkie układowe zmiany w układzie ner­wowym i układzie krążenia. Cechą charakterystyczną te­go okresu jest mała ilość krętków i mała zakaźność wykwitów przy bardzo silnym odczynie i dużych znisz­czeniach tkanek. Jest to najcięższy i najbardziej niebez­pieczny okres kiły, gdyż zmiany mogą być już nie­odwracalne i nawet najsilniejsze leczenie nie pozwoli zapobiec następstwom choroby.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. sterydonline.pl | http://dyskusje24.pl/szukaj/forum/balsam+johnsona
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009