- PIERWSZE OBJAWY KIŁY - TZW. OBJAW PIERWOTNY

Kiłowy objaw pierwotny występuje po 3 tygodniach od zakażenia, w miejscu wtargnięcia krętków, a więc naj­częściej na narządach płciowych. Jest to mała, zwykle pojedyncza nadżerka (zwana często „ranką" lub „wrzo­dem"), kształtu okrągłego, średnicy ok. 1 cm, o podsta­wie twardej jak chrząstka, niebolesna, bez cech ostrego stanu zapalnego. Środkowa część jest miseczkowato za­głębiona, gładka, pokryta lepką wydzieliną surowiczą. Najczęstszym umiejscowieniem objawu pierwotnego jest rowek zażołędny u mężczyzn lub powierzchnia we­wnętrzna wargi większej u kobiet. Z reguły okoliczne gruczoły chłonne, a więc węzły pachwinowe, są guzowa­to powiększone, twarde, niezrośnięte, niebolesne. Jest to zjawisko bardzo charakterystyczne dla objawu pierwot­nego. Opisany obraz objawu pierwotnego wraz z powię­kszeniem węzłów chłonnych jest typowy i bardzo cha­rakterystyczny dla kiły. Należy jednak pamiętać, że różne odchylenia od tego typowego obrazu zdarzają się bardzo często i dlatego każdą zmianę na narządach płcio­wych powinien zbadać specjalista. Możliwość bezobjawowego zakażenia drogą płciową, a więc zakażenia, w którym nie pojawia się w ogóle ob­jaw pierwotny, nie jest sprawą całkowicie wyjaśnioną. Od dawna znany jest fakt, że chorych w późniejszych okresach kiły lub z kiłą utajoną wykrywano przypadko­wo, w badaniach masowych lub np. z powodu urodzenia dziecka kiłowego rodziców, którzy nigdy nie stwierdzili u siebie objawu pierwotnego. Przeważnie chodzi tu o przypadki nikłego, poronnego objawu pierwotnego, nie dostrzeżonego przez chorych, co szczególnie może zda­rzyć się u kobiet. Przypadki owe były jednak obserwo­wane i u mężczyzn na takim poziomie uświadomienia, że przeoczenie objawu pierwotnego było mało prawdopodob­ne. W tych przypadkach przyjmuje się możliwość zaka­żenia bezobjawowego (tzw. kiła niema). Istnienie bezo­bjawowego zakażenia miałoby doniosłe znaczenie epi­demiologiczne, zdarza się ono jednak niezmiernie rza­dko. Rozpoznanie objawu pierwotnego, nawet typowego i niepowikłanego, musi być zawsze potwierdzone bada­niem wydzieliny. Wydzielina surowicza z dna nadżerki zawiera liczne krętki, które można łatwo wykryć opisa­nymi uprzednio metodami. Należy przestrzegać zasady, że każda zmiana na narządach płciowych jest podejrzana, i dopiero szczegółowe badanie, wywiad lekarski, oględziny, analiza wydzieliny oraz badanie krwi mogą rozstrzy­gnąć wątpliwości i ustalić rozpoznanie. Badanie serologiczne metodami klasycznymi (odczyn Wassermanna lub podobne) może być pomocne w rozpo­znawaniu dopiero po 3 tyg. trwania zmiany pierwotnej, a więc w okresie kiły pierwotnej surowiczododatniej. Objaw pierwotny goi się samoistnie po kilku tygod­niach, często jeszcze przed pojawieniem się osutki II okresu, nie pozostawiając żadnych zmian lub nieznaczne przebarwienie czy powierzchowny zanik bliznowaty. Częstym zjawiskiem jest w dalszym przebiegu kiły po­większenie wszystkich węzłów chłonnych, które są rów­nież niebolesne. Ten ogólny odczyn węzłowy może trwać w ciągu całego II okresu kiły, również w okresach uta­jenia.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. https://www.rossmann.pl/Produkt/Johnsons-Baby-lagodna-oliwka-w-sprayu-200-ml,359594,1665,6093 | http://www.alarm-osobisty.com
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009