- RZEŻĄCZKĄ KOBIET

Rzeżączką u kobiet przebiega nieco inaczej niż u męż­czyzn, co zależy od różnic w anatomicznej budowie na­rządów płciowych. Objawy rzeżączki u kobiet mogą być bardzo nikłe, co stwarza niebezpieczeństwo ich prze­oczenia. Nierzadko zdarza się u kobiet przebieg utajony rzeżączki, bez żadnych objawów klinicznych, z okreso­wymi nawrotami. Choroba przebiega u kobiet również w postaci ostrej i przewlekłej, jednak postać ostra nie daje nigdy tak wyraźnych objawów oraz dolegliwości jak u mężczyzn i dlatego znacznie częściej — przeoczona — przechodzi w postać przewlekłą. W bardzo licznych przypadkach rzeżączkę u kobiet rozpoznaje się dopiero po wykryciu choroby u partnera płciowego. Ta charakterystyczna ce­cha przebiegu rzeżączki u kobiet stwarza dla nich znacznie większe niebezpieczeństwa. W wyniku powikłań przewlekłej rzeżączki powstają zmiany w narządach rozrodczych, po ustąpieniu których pozostaje trwała bezpłodność. Rzeżączka atakuje u kobiet cewkę moczową, szyjkę macicy, gruczoły Bartholiniego, macicę, przydatki macicy (jajniki, jajowody) oraz odbytnicę. Zajęcie macicy, przy­datków i odbytnicy stanowi już powikłanie rzeżączki, które u kobiet jest stosunkowo częste. Znamienne jest, że u kobiet, ze względu na specjalne warunki biologicz­ne, srom i pochwa nie są zajęte w przebiegu rzeżączki. Istniejąca tara flora bakteryjna, produkująca kwas mle­kowy i dająca kwaśny odczyn, uniemożliwia rozwój i rozmnażanie gonokoków. Inaczej przedstawia się spra­wa u małych dziewczynek (patrz rozdział pt. „Rzeżącz­ka 'małych deiewczynek"). Rzeżączka cewki moczowej ma przebieg typowy. W okresie ostrym ujście cewki jest zmienione zapalnie, zaczerwienione, z ujścia wydziela się duża ilość ropy. Kobiety odczuwają częstsze, czasem bolesne parcie na mocz oraz ból i pieczenie przy oddawaniu moczu. Po przejściu zapalenia cewki w stan przewlekły, po 1—3 tygodniach objawy cofają się lub stają się bardzo łagodne. Wydzielina z cewki ma charakter śluzowy, pieczenie przy oddawaniu moczu jest nieznaczne. W tym czasie nie jest możliwe rozpoznanie rzeżączki na podsta­wie objawów klinicznych i jedynie badanie wydzieliny, nieraz kilkakrotnie powtarzane, może wykryć zarazki rzeżączki. Gonokoki można wykryć nie tylko w cewce, ale również w licznych gruczołach i uchyłkach błony śluzowej cewki. Nawet po ustąpieniu zapalenia cewki gonokoki mogą utrzymywać się w tych gruczołach i uchyłkach, co stanowi później przyczynę nawrotów i zaostrzeń choroby. Czasami powstają ropnie wskutek zaczopowania ujść gruczołów przycewkowych. Zajęcie gruczołów Bartholiniego znaj­dujących się w przedsionku pochwy zdarza się niejed­nokrotnie nawet w okresie ostrym rzeżączki i nie zali­czamy go jeszcze do powikłań. I tutaj często, wskutek zatkania ropą ujścia przewodu gruczołu, tworzy się ro­pień, któremu nierzadko towarzyszą objawy ogólne, jak gorączka i silna bolesność. W okresie przewlekłym gruczoły Bartholiniego nie sprawiają dolegliwości, uwidaczniają się jako twardo guzki w okolicy przedsionka pochwy, a po uciśnięciu ich wydziela się śluzoworopna wydzielina, w której stwier­dzić można liczne zarazki rzeżączki. Zapalenie rzeżączkowe szyjki macicy w przebiegu rzeżączki u kobiet występuje prawie zawsze wraz z zapaleniem cewki. Ujście szyjki jest zaczerwie­nione, obrzękłe, z dużą nieraz wydzieliną śluzoworopnn lub ropną. Niekiedy wytwarzają się nadżerki. Zmianom: tym nie towarzyszą żadne objawy ogólne ani dolegli­wości. W okresie przewlekłym objawy są jeszcze mniej wyraźne, ustępuje stan zapalny i jedynie wzmożona wydzielina z szyjki świadczy o istnieniu procesu choro­bowego. W wydzielinie tej często można wykryć gono­koki tylko po wykonaniu posiewu bakteriologicznego. Znacznie łatwiej jest wykryć zarazki bezpośrednio po miesiączce, która stanowi jakby biologiczną prowokację.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. kwas hialuronowy warszawa | wybielanie zębów poznań cena | miazgociągi
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009