- RZEŻĄCZKĄ MAŁYCH DZIEWCZYNEK

Omówienie osobne rzeżączki małych dziewczynek jest uzasadnione z wielu względów. Przede wszystkim z re­guły chodzi tu o zakażenie pozapłciowe, a więc powstałe w warunkach nietypowych dla rzeżączki dorosłych, poza tym przebieg choroby u dziewczynek jest odmienny niż u kobiet dorosłych ze względu na różnice budowy ana­tomicznej. Zakażenie dziewczynek następuje zwykle wskutek używania ręczników, gąbek lub bielizny zakażonej wy­dzieliną rzeżączkową. Zdarzają się przypadki zakażenia w zanieczyszczonym ustępie, niekiedy w żłobkach, przed­szkolach, domach dziecka. Znane są przypadki małych epidemii rzeżączki w tych warunkach. Pozornie budowa narządów płciowych dziewczynek podobna jest do budowy kobiet dorosłych. Narządy rod­ne u dziewczynek znajdują się jednak jeszcze w okresie rozwoju i w związku z tym stwierdza się pewne różnice zarówno w budowie anatomicznej, jak i w czynnościach tkanek. Najistotniejsza różnica, która ma wpływ na przebieg i rozwój zakażenia rzeżączka, polega na tym, że pochwa i srom małych dziewczynek ma odczyn zasadowy lub obojętny. Jest to spowodowane brakiem glikogenu i odmienną florą bakteryjną, która ulega zmianie dopiero przed okresem pokwitania. Warunki te sprzyjają roz­wojowi rzeżączki w obrębie pochwy i sromu, a więc tych narządów, które u dorosłych kobiet są wolne od zmian rzeżączkowych. Charakterystyczną cechą rzeżączki u małych dziewczy­nek jest przebieg przewlekły niemal od samego początku zakażenia. Ostry stan rzeżączki u dzieci spotyka się niezmiernie rzadko. Wobec braku wyraźnych objawów początek choroby przechodzi zwykle niedostrzeżony. Dopioro pojawienie się wydzieliny z pochwy zwraca uwagę otoczenia, a dalsze badania pozwalają rozpoznać rze­żączkę. W warunkach sprzyjających zakażeniu rzeżączka atc.kuje małe dziewczynki w wieku od 2 — 9 roku życia. Zakażenia poniżej 2 roku i powyżej 9 lat są znacznie rzadsze. Rzeżączka ostra u dziewczynek, spotykana rzadko, zajmuje srom, pochwę, cewkę moczową, a nie­kiedy odbytnicę. Występuje stan zapalny sromu, wy­dzielina ropna i ból przy oddawaniu moczu i stolca. Tyl­ko badanie wydzieliny, w której stwierdza się liczne gonokoki, pozwala rozpoznać ostrą rzeżączkę u dziew­czynek. Rzeżączka przewlekła występuje znacznie częściej. Objawy są mniej wyraźne, zaczerwienienie warg sromowych i stan zapalny pochwy mniej nasilony, często stwierdza się zaczerwienienie w obrębie ujścia cewki moczowej. Przebieg rzeżączki u dziewczynek jest bardzo uporczywy, choroba wykazuje wyraźną opor­ność na leczenie, a nawroty zdarzają się nawet pomimo leczenia. Powikłania rzeżączki dziewczynek nie są częste. Polegają one na przejściu procesu na wyższe odcinki dróg moczoplciowych. Najniebezpieczniejszym powikłaniem jest zajęcie macicy i przydatków, co może doprowadzić do zaburzeń rozwoju tych narządów i, w przyszłości, do trwałej bezpłodności.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. Glucosamine
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009