Omówienie osobne rzeżączki małych dziewczynek jest uzasadnione z wielu względów. Przede wszystkim z reguły chodzi tu o zakażenie pozapłciowe, a więc powstałe w warunkach nietypowych dla rzeżączki dorosłych, poza tym przebieg choroby u dziewczynek jest odmienny niż u kobiet dorosłych ze względu na różnice budowy anatomicznej. Zakażenie dziewczynek następuje zwykle wskutek używania ręczników, gąbek lub bielizny zakażonej wydzieliną rzeżączkową. Zdarzają się przypadki zakażenia w zanieczyszczonym ustępie, niekiedy w żłobkach, przedszkolach, domach dziecka. Znane są przypadki małych epidemii rzeżączki w tych warunkach. Pozornie budowa narządów płciowych dziewczynek podobna jest do budowy kobiet dorosłych. Narządy rodne u dziewczynek znajdują się jednak jeszcze w okresie rozwoju i w związku z tym stwierdza się pewne różnice zarówno w budowie anatomicznej, jak i w czynnościach tkanek. Najistotniejsza różnica, która ma wpływ na przebieg i rozwój zakażenia rzeżączka, polega na tym, że pochwa i srom małych dziewczynek ma odczyn zasadowy lub obojętny. Jest to spowodowane brakiem glikogenu i odmienną florą bakteryjną, która ulega zmianie dopiero przed okresem pokwitania. Warunki te sprzyjają rozwojowi rzeżączki w obrębie pochwy i sromu, a więc tych narządów, które u dorosłych kobiet są wolne od zmian rzeżączkowych. Charakterystyczną cechą rzeżączki u małych dziewczynek jest przebieg przewlekły niemal od samego początku zakażenia. Ostry stan rzeżączki u dzieci spotyka się niezmiernie rzadko. Wobec braku wyraźnych objawów początek choroby przechodzi zwykle niedostrzeżony. Dopioro pojawienie się wydzieliny z pochwy zwraca uwagę otoczenia, a dalsze badania pozwalają rozpoznać rzeżączkę. W warunkach sprzyjających zakażeniu rzeżączka atc.kuje małe dziewczynki w wieku od 2 — 9 roku życia. Zakażenia poniżej 2 roku i powyżej 9 lat są znacznie rzadsze. Rzeżączka ostra u dziewczynek, spotykana rzadko, zajmuje srom, pochwę, cewkę moczową, a niekiedy odbytnicę. Występuje stan zapalny sromu, wydzielina ropna i ból przy oddawaniu moczu i stolca. Tylko badanie wydzieliny, w której stwierdza się liczne gonokoki, pozwala rozpoznać ostrą rzeżączkę u dziewczynek. Rzeżączka przewlekła występuje znacznie częściej. Objawy są mniej wyraźne, zaczerwienienie warg sromowych i stan zapalny pochwy mniej nasilony, często stwierdza się zaczerwienienie w obrębie ujścia cewki moczowej. Przebieg rzeżączki u dziewczynek jest bardzo uporczywy, choroba wykazuje wyraźną oporność na leczenie, a nawroty zdarzają się nawet pomimo leczenia. Powikłania rzeżączki dziewczynek nie są częste. Polegają one na przejściu procesu na wyższe odcinki dróg moczoplciowych. Najniebezpieczniejszym powikłaniem jest zajęcie macicy i przydatków, co może doprowadzić do zaburzeń rozwoju tych narządów i, w przyszłości, do trwałej bezpłodności.