- RZEŻĄCZKA UOGÓLNIONA I NARZĄDÓW POZAPŁCIOWYCH

Przypadki rzeżączki umiejscowionej poza narządami płciowymi zdarzają się dziś niezmiernie rzadko. Jest to związane z postępami leczenia i zapobiegania. Wspom­niano już o zdarzających się przypadkach rzeżączko­wego zapalenia stawów. Zapalenie ostre pow­staje nagle, z wysoką gorączką i silnym bólem stawu. Najczęściej zajęty jest jeden staw. Rozpoznanie tego po­wikłania i odróżnienie go od zmian reumatycznych wy­maga nieraz długotrwałych badań. Rozstrzyga wykrycie pierwotnego ogniska rzeżączki i wyniki leczenia. Uogólnione zakażenie rzeżączkowe, czyli posocznica gonokokowa jest niezmiernie rzadkie. Pojawić się mogą w tych rzadkich przypadkach, oprócz zapalenia stawu, zmiany ze strony serca (zapalenie wsierdzia) oraz zmiany skórne (nadmierne rogowacenie dłoni i stóp). Równie rzadkie są przerzutowe za­palenia spojówek i tęczówki. Częściej zda­rzyć się może zapalenie rzeżączkowe spo­jówek u noworodków zakażonych przez matkę w chwili porodu. Spojówki dziecka są zaczerwienione, obrzękłe, pokryte wydzieliną ropną. Przejście zapalenia na rogówkę grozi jej przebiciem, aż do utraty wzroku. Obecnie, wobec obowiązkowych zakraplań środków przeciwrzeżączkowych do oczu noworodków zaraz po uro­dzeniu, przypadki takie zdarzają się wyjątkowo. U do­rosłych powikłanie takie zdarzać się może przy dużych zaniedbaniach higienicznych, wskutek przeniesienia wy­dzieliny rzeżączkowej do oka.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. MediCover
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009