- RZEŻĄCZKA

Rzeżączką, w przeciwieństwie do kiły, jest chorobą weneryczną mniej niebezpieczną, nie ma bowiem skłon­ności do uogólniania, ogranicza się przede wszystkim do atakowania narządów płciowych; jest jednak bardziej rozpowszechniona niż kiła. Jest to choroba weneryczna znana najdawniej, a wzmianki o niej i opisy jej spotykamy w różnych źró­dłach pochodzących jeszcze z czasów starożytnych. Długi czas jednak nie odróżniano rzeżączki od innych wycieków z cewki moczowej, mieszano jej objawy z wypływem nasienia, później zaś — już w czasach średniowiecznych — uważano, że ta sama przyczyna wywołuje kiłę i rzeżączkę. R i c o r d, który obalił tę teo­rię, uważał jednak, że rzeżączkę wywołują nie bakterie, lecz najróżnorodniejsze przyczyny. Sławny wenerolog J a n e t tak podaje w sposób żartobliwy najłatwiejszy sposób zakażenia się rzeżączką: „Znaleźć sobie jakąś ko­bietą, która właśnie zakończyła miesiączkę i poświęcić się z nią Wenerze w miejscu, gdzie ani ona przed tym ani ty po tym nie może przeprowadzić przepisowego prze­mycia części płciowych. Jeżeli w tych warunkach nie złapiesz rzeżączki, to musisz mieć szczególne bóstwo, roztaczające nad tobą opiekę". Pierwszy polski profesor wenerologii w XIX w. Antoni Rosner również nie uważał rzeżączki za chorobę zakaźną. Dopiero pod ko­niec XIX w. wykrycie przez Neissera w r. 1879 dwoinek rzeżączki rozstrzygnęło ostatecznie przyczynę choroby. Był to fakt przełomowy dla społecznej walki z rzeżączka, nie rozwiązał jednak sprawy leczenia tej choroby wenerycznej. Postępy w leczeniu rzeżączki przyszły znacznie później (patrz rozdział pt. Leczenie rzeżączki).

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. olej budwigowy | polskie leki | sprzątanie | dentysta warszawa | odżywki | Pocą się stopy? Wypróbuj Pedipur - preparat przeciw poceniu w formie pudru. | ciemieniucha u niemowląt | fizjoterapeuta bielsko

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009