- SYSTEM ORGANIZACYJNY WALKI Z CHOROBAMI WENERYCZNYMI W POLSCE

Jak wiadomo, jeszcze w ramach prowadzonej od r. 1948 akcji zwalczania chorób wenerycznych w Polsce utwo­rzona została sieć placówek specjalistycznych poradni skórnowenerycznych, na szczeblach wojewódzkim oraz miejskim i powiatowych, które zabezpieczały wykonanie podstawowych zasad walki z chorobami wenerycznymi. Schemat organizacyjny sieci poradni oraz współpracują­cych z nią placówek ulegał w ciągu lat pewnym zmia­nom, jednak zasadniczy pion organizacyjny został utrzy­many. W każdym województwie lub mieście wydzielonym (na prawach województwa) istnieje Wojewódzka Przy­chodnia SkórnoWenerologiczna. Jest to placówka spe­cjalistyczna, obsadzona przez personel lekarski o wy­sokich kwalifikacjach specjalistycznych, której zadania będą omówione osobno. Przychodnia wojewódzka pełni funkcje nadrzędne w zakresie fachowym nad siecią ob­wodowych (powiatowych, miejskich, dzielnicowych) po­radni skórnowenerologicznych. W zasadzie na terenie każdego powiatu istnieje jedna poradnia obwodowa. Na terenie niektórych większych powiatów istnieją ponadto jeszcze rejonowe poradnie skórnowenerologiczne. Taka sieć poradni w zasadzie zabezpiecza potrzeby w zakresie rozpoznawania, leczenia i wykrywania źródeł zakażeń chorobami wenerycznymi. Umożliwia ona każdemu cho­remu uzyskanie pomocy specjalistycznej, a ponadto stwarza warunki do likwidacji źródeł zakażeń choroba­mi wenerycznymi. Należy podkreślić, że poradnie prze­znaczone do walki z chorobami wenerycznymi zajmują się również leczeniem i zwalczaniem chorób skóry, co jest związane z tradycją powiązania obu tych specjal­ności. Powiązanie to nie stanowi żadnej przeszkody w działalności poradni, a przyczynia się do zmniejszenia naturalnej wstydliwości chorych lub zgłaszających się z podejrzeniem choroby wenerycznej. Obok przychodni wojewódzkich i obwodowych, które są podstawowymi placówkami otwartego, tj. ambulato­ryjnego leczenia i zwalczania chorób wenerycznych, istnieją współpracujące z nimi placówki lecznictwa zamkniętego, tj. .szpitalnego. Są to —w miastach woje­wódzkich będących siedzibą akademii medycznych — kliniki dermatologiczne, w pozostałych zaś wojewódz­twach — oddziały chorób skóry i wenerycznych szpitali wojewódzkich. Oddziały te umożliwiają w razie wska­zań hospitalizację chorych na choroby weneryczne w ce­lu ustalenia prawidłowego rozpoznania i ewentualnego leczenia przypadków trudniejszych, bardziej skompli­kowanych lub wymagających leczenia szpitalnege ze względów społecznych. W niektórych województwach istnieją ponadto oddziały skórnowenerologiczne przy szpitalach powiatowych lub miejskich, które spełniają podobne zadania dla terenu jednego lub kilku sąsiadują­cych powiatów. Na terenie niektórych województw działają również powołani przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecz­nej specjaliści wojewódzcy, wysoko kwalifikowani, czę­sto profesorowie i docenci akademii medycznych, oraz podporządkowane wojewódzkiej przychodni ruchome kolumny przeciwweneryczne. W zakresie oświaty sanitarnej nastawionej na walkę z chorobami wenerycznymi istnieje ścisła współpraca między WPSW, działami oświaty sanitarnej wojewódz­kich stacji sanitarnoepidemiologicznych oraz organiza­cjami spałecznymi, których jednym z zadań jest szerze­nie oświaty zdrowotnej (np. Polski Czerwony Krzyż).

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. https://spinkiiszpilki.blogspot.com/2014/05/bardzo-kontrowersyjny-tekst-o-tamponach.html | stomatologia trjmiasto
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009