- WIĄD RDZENIA

Wiąd rdzenia (tabes) należy do najczęstszych postaci kiły układu nerwowego. Polega na zwyrodnie­niu korzonków rdzenia kręgowego i może dawać bar­dzo różnorodne objawy. Jest ciekawe i znamienne, że nawet na sekcji w przypadkach wiądu rdzenia nie wy­krywamy krętków bladych. Do najczęściej występujących objawów należą: 1. Brak reakcji źrenic, przede wszystkim na światło. 2. Objawy niezborności (brak równowagi przy zamkniętych oczach); w przypadku niezborności występuje bardzo typowy dla wiądu chód — bezładne wyrzucanie nóg do przodu pod kontrolą wzroku. 3. Osłabienie lub całkowite zniesienie odruchów głębokich (np. kolanowych). 4. Bóle napadowe, tzw. strzelające — dotyczą one często kończyn, są silne i krótkotrwałe; bóle w obrębie narządów wewnętrznych (tzw. przełomy żołądkowe) mogą trwać dłużej i są opor­ne na zwykłe leczenie przeciwbólowe. 5. Zaburzenia czu­cia i moczopłciowe. 6. Zanik nerwu wzrokowego prowa­dzący nieraz do całkowitej ślepoty. 7. Zaburzenia stawo­we — zniekształcenia i zniszczenia stawów. 8. Owrzo­dzenia troficzne głębokie, niebolesne, w obrębie skóry i kości. Należy podkreślić, że przytoczone objawy nie wy­stępują zwykle w całym zespole. Wystąpić może kilka objawów lub, co zdarza się często, tylko jeden objaw, charakterystyczny dla wiądu rdzenia. Są to postacie poronne wiądu rdzenia. Badania płynu mózgowordzeniowego i badania krwi nie zawsze mogą być pomocne w rozpoznaniu choroby, gdyż niekiedy nie wykazują zmian. Daleko posunięte zmiany w władzie rdzenia na ogół nie poddają się le­czeniu.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. znicze | ginekolog poonik warszawa
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009