- WYCHOWANIE SEKSUALNE MŁODZIEŻY

Była już mowa o tym, jak wielką, niemal decydującą rolę w zwalczaniu i zapobieganiu chorobom wenerycz­nym odgrywa oświata sanitarna, propaganda zdrowia, a więc stopień uświadomienia społeczeństwa. Pamiętać jednak należy, że choroby weneryczne, ich epidemiologia, są ściśle związane z problemami życia płciowego. Z tego punktu widzenia odpowiednie, prawidłowe wy­chowanie seksualne młodzieży, które do pewnego stop­nia stanowi część ogólnej oświaty sanitarnej, ma znacze­nie najważniejsze, najistotniejsze. Informacje i pewne wiadomości o chorobach wenerycznych stanowią tylną część tego kierunku, który nazywamy wychowaniem seksualnym. Ujawnienie w ostatnich latach wzrostu za­chorowań na choroby weneryczne wśród młodzieży, wzrostu większego niż w innych grupach wieku, zja­wisko obserwowane nie tylko u nas, ale w wielu krajach Europy, zwróciło uwagę na pewne niedomagania w za­kresie wychowania seksualnego młodzieży. Co rozumiemy przez pojęcie wychowania seksualne­go? Jest to przekazanie młodzieży jeszcze w okresie do­rastania, a więc rozwoju płciowego, pewnej sumy wia­domości o życiu płciowym w aspekcie nauk biologicznolekarskich, psychologii i nauk społecznofilozoficznych, które pomogą w ocenie różnych obserwowanych zjawisk z dziedziny płci i w prawidłowym pokierowaniu swoim życiem płciowym oraz w zapobieganiu różnym konfli­ktom i powikłaniom wynikającym z życia płciowego. Jednym z takich powikłań życia płciowego są nieraz choroby weneryczne. Jak wynika z powyższego określenia, nie chodzi w po­stępowaniu wychowawczym wyłącznie o uświadomienie seksualne, chociaż powinno ono być punktem wyjścia dalszego kształcenia w tym kierunku. Uświadomienie seksualne powinno obejmować podstawowe wiadomości o budowie i czynności narządów płciowych, o fizjologii życia płciowego, w oparciu o dane nauk przyrodniczych. Chłopiec czy dziewczyna, wchodząc w okres pokwitania, kiedy zaczynają się budzić pierwsze objawy zainte­resowania, a właściwie pociągu do osób płci odmiennej, powinni być odpowiednio przygotowani, mieć podstawo­wy zasób wiedzy biologicznej. Powstaje pytanie: szkoła czy rodzice powinni uświa­domić młodzież? Wydaje się, że najkorzystniejsze jest harmonijne współdziałanie domu i szkoły, jednak gwa­rancję prawidłowego, przyrodniczego uświadomienia po­winna dawać przede wszystkim szkoła. Problemy uświa­domienia seksualnego i życie płciowego są, może jeszcze w niedostatecznym stopniu, fragmentem programu na­uczania przyrodniczego w ostatnich klasach szkoły pod­stawowej. Dopiero w końcowym etapie okresu pokwitania, w wieku 15—17 lat, różne problemy życia płciowego w nauce i wychowaniu winny być oświetlone od strony lekarskiej, socjologicznej i moralnoetycznej. Jest to niejako dalszy ciąg uświadomienia seksualnego na wyż­szym poziomie, przystosowanym do okresu budzącego się popędu seksualnego. Na tym etapie wychowania sek­sualnego młodzież powinna być przygotowana do re­gulowania swego życia płciowego, zrozumienia społecz­nego i moralnoetycznego charakteru współżycia płci, przygotowania do życia rodzinnego. Na tym etapie mło­dzież powinna zapoznać się z istotą, przebiegiem, obja­wami i zasadami zapobiegania chorobom wenerycznym. Warto podkreślić, że takie wychowanie i nauczanie w szkole ma większe znaczenie dla profilaktyki chorób wenerycznych niż późniejszy duży wysiłek włożony w oświatę sanitarną.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. http://kobiecautopia.pl/ | endometrioza w blinie po cesarskim ciciu
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009