- WYWIADY SPOŁECZNE I EPIDEMIOLOGICZNE

Wykrywanie źródeł zakażenia i kontaktów zależy od sku­tecznego wywiadu społecznego i epidemiologicznego. To trudne nieraz zadanie spada na barki lekarza lub pie­lęgniarki społecznej z poradni. Poradnie zabezpieczają pacjentowi całkowitą dyskre­cję w zakresie wywiadu epidemiologicznego. Udzielenie możliwie dokładnych informacji o domniemanych źró­dłach zakażenia, ewentualnie kontaktach zakażonych, jest nie tylko obowiązkiem ustawowym pacjenta korzy­stającego z usług poradni, ale leży w jego dobrze rozu­mianym interesie, jest niezmiernie ważne dla osób zakażonych, chorych, którzy nie wiedzą o swej chorobie, leży wreszcie w interesie społecznej służby zdrowia. Udzielanie porad i informacji umożliwia wykrycie no­wych, nie leczonych dotąd przypadków zakaźnych choro­by wenerycznej, wyleczenie i tą drogą zahamowanie dalszego szerzenia się choroby. Bez dobrze i szczegółowo zebranych informacji na temat kontaktów nie można skutecznie opanować dalszego szerzenia się chorób we­nerycznych. Nie wszystkie kontakty, które może podać pacjent, mają wartość epidemiologiczną. Ważne są te osoby, któ­re mogły być źródłem zakażenia lub które pacjent mógł zakazić nie wiedząc o swej chorobie. Chodzi więc o kon­takty, które miały miejsce w pewnym czasie, zależnym od postaci i okresu choroby wenerycznej. Uzyskanie od chorego informacji o kontaktach jest pierwszym etapem czynności epidemiologicznej poradni. Następnym, niemniej ważnym etapem jest sprowadzenie wskazanych osób do badania. Skierowanie kontaktów do badania za pośrednictwem chorego jest najlepszą i najskuteczniejszą metodą. Jeśli występują tu trudności, poradnia wykorzystuje inne do­stępne drogi, zawsze z zabezpieczeniem największej dy­skrecji.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. wzrok | elektroniczny papieros pen | kurier polska anglia | Egg Protein

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009