Zagadnienie zakaźności kiły ma doniosłe znaczenie epidemiologiczne. Błędne poglądy na sprawę zakaźności są często źródłem nieporozumień, a nieraz krzywdzących decyzji. Należy pamiętać, że zakaźność w przebiegu kiły ulega nieraz wielokrotnym zmianom. Istnieje ogólna zasada, że w miarę trwania zakażenia zakaźność zmniejsza się. Najbardziej zakaźne są wczesne okresy kiły (kiła I i II okresu) z towarzyszącymi objawami klinicznymi. Aby wyrobić sobie prawidłowy pogląd na zakaźność kiły, należy odróżniać zakaźność dla partnera płciowego, dla otoczenia i dla płodu. A. Zakaźność dla partnera płciowego ma najbardziej doniosłe znaczenie w epidemiologii kiły. W okresie kiły wczesnej objawowej, kiedy wykwity kiło we zawierają bardzo liczne, żywe i zjadliwe krętki, za kaźność dla partnerów jest największa. W tym czasie każdy kontakt płciowy z osobą chorą z reguły prowadzi do zakażenia. Należy jednak pamiętać, że nawet w okre sach wczesnego utajenia, a więc pozornie bezobjawo wych, krętki krążą we krwi; nawet niewidoczne objawy w obrębie narządów płciowych mogą zawierać liczne za razki i doprowadzić do zakażenia. Tak więc cały okres kiły wczesnej nie leczonej należy uważać za zakaźny dla partnerów płciowych. Na podkreślenie zasługuje, że na wet okres wylęgania, bez żadnych objawów choroby, mo że być również zakaźny dla partnerów. Zakaźność późnych okresów kiły, powyżej 3 roku od zakażenia (kiła III okresu), jest dla partnerów płciowych niewielka, nie można jej jednak wykluczyć. Jak wiadomo, w kile późnej — pomimo wyraźnych i nieraz ciężkich zmian — liczba krętków jest mała, a ich zdolność zakażania ograniczona. Mimo to stałe kontakty z osobnikiem z czynną kiłą późną mogą doprowadzić do zakażenia partnera. Zakaźność kiły późnej w okresie utajenia jest dla partnerów płciowych bardzo mała. Również zmiany późne układowe — w układzie krążenia lub układzie nerwowym — nie są zakaźne dla partnerów płciowych. B. Zakaźność kiły dla otoczenia budzi naj więcej nieporozumień i wątpliwości. Jak wiadomo, krętki blade są bardzo wrażliwe na warunki zewnętrzne i poza ustrojem szybko giną. W pewnych okolicznościach jed nak, gdy zachowana jest temperatura ciała i odpowiednia wilgotność, mogą utrzymywać się przy życiu nawet kilka dni. Tak więc zakaźność kiły dla otoczenia jest niewielka i dotyczy tylko objawowych postaci kiły wczesnej. Zakażenie nastąpić może przede wszystkim przy bezpośrednim zetknięciu z wykwitami kiłowymi, a więc przy wspólnym spaniu, pocałunku lub przy wykonywaniu zabiegów przez personel służby zdrowia. Zakażenie pośrednie — poprzez zakażone przedmioty — należy do rzadkości, ale zdarza się w specjalnych warunkach, przy poważnym zaniedbaniu higieny. Zachowanie zwykłych warunków higieny wystarczy do uniknięcia zakażenia. Kiła późna jest zupełnie niezakaźna dla otoczenia, ani bezpośrednio, ani pośrednio. C. Zakaźność kiły dla płodu również ulega zmianom i zmniejsza się w miarę trwania choroby. Należy jednak stwierdzić, że płód może ulec zakażeniu w każdym okresie choroby matki, zarówno we wczesnej, jak i późnej kile objawowej i utajonej. Znane są przypadki zakażenia płodu przez matkę nie wykazującą objawów choroby w ciągu 20 lat i więcej. Należy jeszcze wspomnieć, że pokarm naturalny karmicielki (mamki) chorej na kiłę wczesną może być zakaźny dla dziecka. Tak więc najbardziej zakaźne są wczesne okresy kiły, i wielką zdobyczą medycyny są stosowane obecnie metody, które bardzo szybko likwidują zakaźność choroby.