- ZAPOBIEGANIE CHOROBOM WENERYCZNYM INDYWIDUALNIE I ZBIOROWO

O indywidualnym zapobieganiu chorobom wenerycznym mówiliśmy w części I i II niniejszej pracy. Warto jedy­nie przypomnieć, że stosowanie indywidualnych środków profilaktycznych ma ograniczone zastosowanie, a współczesne zwalczanie chorób wenerycznych opiera się głównie na zapobieganiu zbiorowym. Spośród różnych stosowanych dawniej zabiegów pro­filaktyki indywidualnej utrzymał się przede wszystkim tzw. zabieg Credego tj. obowiązkowe zakrapianie środ­ków bakteriobójczych do spojówek noworodków zapo­biegające zakażeniu rzeżączka w czasie porodu. W szerokim ujęciu terminu „zapobieganie" — wszy­stkie czynniki związane ze zwalczaniem chorób wene­rycznych mają charakter zapobiegawczy. Leczenie cho­rych na rzeżączkę lub kiłę w okresie zakaźnym usuwa w szybkim czasie zakażenie i tym samym chroni przed zakażeniem otoczenia chorego. Istotą wszystkich czyn­ności poradni specjalistycznej zajmującej się zwalcza­niem chorób wenerycznych jest wykrywanie źródeł za­każenia i kontaktów, badania masowe, badania ciężar­nych itp. Czynności te mają przede wszystkim charakter profilaktyczny — ich głównym celem jest zahamowanie szerzenia się chorób wenerycznych. Wszystkie obowiązujące przepisy prawne, jak np. prze­pis kodeksu karnego, przewidujące kary za świadome zakażenie chorobą weneryczną, przepisy o przymusie le­czenia, obowiązku badania, ciężarnych, zakaz wykony­wania pewnych zawodów w zakaźnym okresie chorób wenerycznych, przepisy dotyczące krwiodawstwa — wszystko to jest w szerokim ujęciu istotą profilaktyki chorób wenerycznych. Oświata sanitarna, uświadomienie i informowanie spo­łeczeństwa o niebezpieczeństwach zakażenia i sposobach jego unikania — stanowi przede wszystkim jeden z to­rów zapobiegania. Na osobne omówienie zasługują specjalne zasady za­pobiegania kile wrodzonej i kile późnej.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. mikrodermabrazja jastrzbie zdrj | prawnik pszczyna | https://www.myob.pl/stosowanie-tamponow-w-nocy
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009