- ZARYS BUDOWY I CZYNNOŚCI NARZĄDÓW PŁCIOWYCH

NARZĄDY PŁCIOWE MĘSKIE

Męskie narządy płciowe składają się z jąder, najądrzy, powróz­ków nasiennych, pęcherzyków nasiennych, gruczołu krokowego i prącia. Jądra — męskie gruczoły płciowe — wraz z przylegającymi do nich najądrzami mają u dorosłego człowieka średnio ok. 5 cm długości, 3 cm szerokości, 2 cm grubości i ok. 20 g wagi, wymiary te jednak wahają się w szerokich granicach. Jądra, zawieszone na powrózku nasiennym, otoczone kilkoma osłonami, umieszczo­ne są w skórnym worku mosznowym, czyli mosznie. Jądra mają znaczenie podwójne: 1) jako gruczoły o wydziela­niu zewnętrznym produkujące plemniki, tj. właściwe komórki rozrodcze wchodzące w skład nasienia, czyli spermy, wydalanego na zewnątrz w końcowej fazie aktu płciowego; 2) jako gruczoły o wydzielaniu wewnętrznym, produkujące hormon płciowy mę­ski — testosteron. Od działania testosteronu, wydzielanego bez­pośrednio do krwi, zależy prawidłowy popęd płciowy i wszystkie cechy męskie — budowa ciała, owłosienie, zarost, głos, cechy psy­chiczne i inne. Worek mosznowy, w którym spoczywają jądra, zbudowany jest ze skóry ciemniejszej od otoczenia, częściowo pokrytej włosami. Miąższ jąder podzielony jest na stożkowate zraziki, a liczba ich w jednym jądrze wynosi ok. 250. Zraziki złożone są z silnie pokręconych, bardzo długich cewek, grubości 140—150 mikronów. Cewki te łączą się ze sobą i prowadzą do najądrza. Miąższ jądra wytwarza plemniki, które następnie cew­kami — tzw. prostymi — odprowadzane są do najądrzy. Cewki te w całości są bardzo długie — mierzą do 500 m długości. Nie­które cewki kończą się ślepo, inne natomiast dochodzą do nają­drzy, a stamtąd do nasieniowodu. Końce przewodów zrazików na­siennych przechodzą we wspólny przewód najądrzy. Wydzielina jądra i najądrza przechodzi z końcowego odcinka najądrza do przewodu zwanego nasieniowodem, ten zaś dochodzi poza dno pę­cherza, gdzie łączy się z pęcherzykiem nasiennym i przechodzi następnie do gruczołu krokowego, a stamtąd — jako przewód wytryskowy — do części krokowej cewki moczowej. Pęcherzyki nasienne i gruczoł krokowy wydzielają substancję, która wraz z wydzieliną jądra i najądrza tworzy nasienie, czyli spermę. Gruczoł krokowy (prostata, stercz) leży poza spojeniem łono­wym i rozwija się dopiero w okresie dojrzewania płciowego. Jest on pojedynczy, w przeciwieństwie do pozostałych gruczołów, któ­re są symetryczne i występują po obu stronach. Często w okresie starości następuje znaczne powiększenie gruczołu krokowego. W obrębie cewki moczowej leżą jeszcze małe symetryczne gruczo­ły, tzw. opuszkowocewkowe gruczoły Cowpera, wydzielające lepką ciecz, która również wchodzi w skład nasienia. Końcowym odcinkiem dróg płciowych, które są właściwie dro­gami moczopłciowymi, jest cewka i prącie, czyli członek męski. Cewka ma ok. 16—18 cm długości i dzieli się na dwie części: 1) część tylną, składającą się w ok. 3—4 cm z części gruczołowej, przybiegającej poprzez gruczoł krokowy, oraz z części błonia­stej, 2) część przednią, przebiegającą wzdłuż zwisającej części prącia. Ściany cewki przylegają do siebie, i na przekroju ma ona wygląd szczelinj', która rozszerza się, gdy przechodzi przez nią mocz lub nasienie. Cewka wyścielona jest wewnątrz błoną ślu­zową tworzącą fałdy. W obrębie części gruczołowej cewki mo­czowej znajdują się ujścia przewodów wytryskowych, którymi przechodzi do cewki nasienie. Tylna część cewki posiada mięśnie, które w części błoniastej tworzą tzw. zwieracz cewki, a w części krokowej — zwieracz pęcherza. Prącie składa się z trzech ciał jamistych o kształcie wałka, z których dwa leżą na grzbiecie prącia, a jeden na części tylnej wzdłuż cewki moczowej, zwanej ciałem jamistym cewki. Ciała jamiste mają budowę gąbczastą i są wypełnione krwią. W czasie aktu płciowego znacznie po­większają się i gromadzą większą ilość krwi. Końcowy odcinek ciała jamistego cewki tworzy żołądź prącia o kształcie czapeczki, grzyba, pod którą przebiega bruzda, zwana rowkiem zażołędnym. Ciała jamiste prącia otoczone są powięziami, tkanką łączną pod­skórną i wreszcie skórą, cienką, gładką, sprężystą, o ciemnym zabarwieniu, która tworzy od rowka zażołędnego fałd skórny zwany napletkiem. W obrębie rowka zażołędnego, poniżej ujścia cewki moczowej, znajduje się fałd zwany wędzidełkiem napletka. W obrębie żołędzi i napletka umiejscowione są niewidoczne gru­czoły łojowe i śluzowe, wydzielające mazistą treść, zwaną mazią napletkową. Ma ona pewne znaczenie w czasie aktu płciowego.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. http://dzieciowo.pl/2012/08/szampon-johnsons-baby-zolta-piatka.html | chela mag b6 ampuki
Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009