Kiła w okresie późnym występować może na skórze i błonach śluzowych pod dwiema postaciami: kiły guzkowopełzakowatej i kilaków. a. Kiła guzkowopełzakowata. Początkowo powstaje płaski guzek od wielkości grochu do wielkości śliwki, dość twardy, o zabarwieniu czerwonobrunatnym. Guzek ten ulega rozpadowi, wytwarza się owrzodzenie, gojące się z pozostawieniem blizny, a na obwodzie powstają nowe guzki. Zmiany szerzą się obwodowo pełzakowato, pozostawiając w części środkowej gładką bliznę. W ten sposób powstają ogniska o nieregularnych kształtach, z blizną w środku i czynnymi guz kami na obwodzie, niszczące częściowo tkanki, w obrębie których szerzą się. Ogniska te są niebolesne, dość charakterystyczne, tak że doświadczony specjalista może rozpoznać tę postać kiły późnej na podstawie obrazu klinicznego. Zmiany szerzą się miesiącami, a nawet latami, po czym goją się z pozostawieniem blizn. Istnieje wiele odmian kiły guzkowopełzakowatej, w zależności od mniejszej lub większej skłonności do rozpadu i bliznowacenia. b. Kilaki. Inną odmianą kiły późnej są kilaki. Pierwotnie powstaje guz, usadowiony głęboko w tkance podskórnej, kości lub mięśniach. Guz stopniowo przebija na zewnątrz i rozpada się, wytwarzając głębokie, kraterowate owrzodzenie. Z dna tego owrzodzenia wydziela się ciągnąca wydzielina, podobna do gumy arabskiej. Owrzodzenie to często szerzy się obwodowo, niszcząc tkanki, po czym goi się po wielu miesiącach, pozostawiając bliznę. Kilaki wychodzące z kości wywołują większe zniszczenia i następnie zniekształcenia. W wydzielinie z owrzodzeń nie można na ogół wykryć krętków bladych. Kilaki mogą się umiejscowić wszędzie, dość często jednak występują na twarzy, podudziach. Duże, szpecące zniekształcenia kości i tkanek miękkich nosa, policzków, czaszki — są najczęściej zejściem kilaków. Zmiany w obrębie błon śluzowych dotyczyć mogą jamy ustnej, podniebienia i jamy nosowej, gdzie również powodują zniszczenia tkanek i blizny. W obrębie podniebienia twardego i miękkiego powstają kilaki, po zejściu których może nastąpić przebicie podniebienia i zniekształcenia łuków podniebiennych ze zniszczeniem języczka podniebiennego. W jamie nosowej zmiany w kile późnej występują dość często. Kilaki umiejscowione w przegrodzie nosowej mogą zniszczyć i przebić część chrzestną, w wyniku czego nos ulega zniekształceniu (nos lornetkowaty), lub część kostną, która ulega zapadnięciu i powstaje bardzo charakterystyczny dla kiły nos siodełkowaty.