- ZWALCZANIE CHORÓB WENERYCZNYCH

Bezpośrednio po ostatniej wojnie, wskutek licznych przemarszów wojsk, a później masowych ruchów prze­siedleńczych ludności, wybitnie wzrosła w Polsce liczba zakażeń chorobami wenerycznymi (patrz rozdział pt. „Sytuacja epidemiologiczna"). Obliczenia szacunkowe wy­kazywały w latach 1945 — 1947 ok. 100 000 — 150 000 przypadków świeżych zakażeń kiłą rocznie i tyleż za­każeń rzeżączką. W tej sytuacji władze służby zdrowia podjęły w r. 1948 masową akcję zwalczania chorób we­nerycznych, nazwaną akcją „W". W ramach tej akcji oparto się na współczesnych systemach organizacyjnych walki z chorobami wenerycznymi, uwzględniając postę­py nauki w zakresie leczenia i rozpoznawania. Oto pod­stawowe zasady wprowadzonego wówczas systemu zwal­czania chorób wenerycznych: Opracowano i wprowadzono w życie jednolite prze­pisy prawne dotyczące walki z chorobami wenerycznymi, w których określono poziom i obowiązki obywateli i pra­cowników służby zdrowia. Do współdziałania w zwalcza­niu chorób wenerycznych wciągnięto wszystkich leka­rzy — niezależnie od specjalności. Wprowadzono zasadę bezpłatnego leczenia chorób wenerycznych dla wszystkich, zarówno szpitalnego, jak i ambulatoryjnego. 3. Zwiększono liczbę placówek leczniczych, tworząc sieć poradni skórnowenerologicznych. Do głównych za dań poradni należało bezpłatne leczenie chorych na cho roby weneryczne, z zastosowaniem najnowszych i naj skuteczniejszych metod, oraz wykrywanie źródeł zakaże nia drogą wywiadu epidemiologicznego i społecznego i leczenie wykrytych chorych. Bezpłatne leki dla cho rych wenerycznie mogli uzyskać dla swych pacjentów nawet lekarze wolno praktykujący. Wprowadzono zasadę maksymalnej dyskrecji zwią­zanej z leczeniem, sprawozdawczością i statystyką cho­rób wenerycznych oraz z procedurą wykrywania źródeł zakażenia. Podjęte zostały masowe badania serologiczne lud­ności z uwzględnieniem środowisk szezególnie zagrożo­nych, w celu wykrycia świeżych i nie leczonych uprzed­nio zakażeń kiłą. Powołano do tego celu w każdym wo­jewództwie specjalne ruchome kolumny przeciwweneryczne. Dodatkowym zadaniem kolumn ruchowych był in­struktaż placówek i szerzenie oświaty sanitarnej. Podjęto na szeroką skalę szkolenie lekarzy w zakre­sie rozpoznawania, współczesnego leczenia i zapobiega­nia chorobom wenerycznym. Przeprowadzono akcję uświadamiania ludności dro­gą oświaty sanitarnej, za pomocą odpowiednich publi­kacji, filmów, wystaw, organizowania pogadanek i od­czytów. Wprowadzenie w życie powyższych zasad, na które Rząd Polski Ludowej przeznaczył znaczne fundusze, po­zwoliło na osiągnięcie już w ciągu pierwszych lat walki z chorobami wenerycznymi ogromnego spadku świeżych zakażeń. W dalszych rozdziałach znajdzie czytelnik omó­wienie sytuacji epidemiologicznej i poszczególnych zasad programu zwalczania chorób wenerycznych.

Choroby weneryczne ?
Choroby weneryczne stanowiły zawsze problem specjalnie trudny dla służb zdrowia różnych krajów. Istnieje wiele cech szczególnych, które odróżniają je od innych chorób o charakterze społecznym. W ostatnich latach obserwuje się wzrost świeżych za­każeń chorobami wenerycznymi nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie. Ciekawe jest, że wzrost ten występuje w okresie, który charakteryzuje się znacznym postępem wiedzy lekarskiej. Postęp dotyczy za­równo rozpoznawania, jak i leczenia chorób wenerycznych. Nowe metody badań serologicznych, uzupełniające metody klasyczne stosowane dotąd w rozpoznawaniu kiły, pozwalają na dokładniejszą diagnostykę przypadków wątpliwych i bezobjawowych oraz dostarczają Imunologicznych dowodów wyleczenia kiły. W zakresie'" leczenia chorób wenerycznych metody współczesne pozwalają na szybkie usunięcie zakaźności oraz, w znacznej większości przypadków, na szybkie i definitywne wyleczenie wczesnych zakażeń. W stosunku do metod stosowanych dawniej jest to postęp niemal rewolucyjny. Mimo że postęp nauki wpłynął korzystnie na metody walki z chorobami wenerycznymi, nie rozwiązano jed­nak dotąd wszystkich problemów składających się na specyfikę tych chorób. Wystąpiło nawet zjawisko pa­radoksalne: znacznie łatwiejsze i skuteczniejsze leczenie wywołało wzrost lekceważenia tych chorób — nie­doceniania ich groźnych następstw. Wśród przyczyn wzrostu chorób wenerycznych, pod­dawanych wielokrotnie wszechstronnej analizie (są one omówione w osobnym rozdziale), jednym z ważnych czynników jest spadek uświadamiania społeczeństwa o tych chorobach, ich objawach i następstwach, metodach ich zwalczania i zapobiegania. O roli tego czynnika świadczyć mogą liczne wywiady lekarskie z pacjentami — wskazujące na niski stopień uświadomienia spo­łeczeństwa — oraz zwiększające się liczby wykrywanych przypadków chorób zaawansowanych, zaniedbanych, niedostrzeżonych lub zlekceważonych przez pacjentów w okresie wcześniejszym. witamina C | wysoki cholesterol | catering warszawa | Implanty Wrocław | dieta | psychoterapia warszawa | suplement diety | masaż kraków

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009